Επιδιώκοντας τη διαμόρφωση ενός «γαλλικού μοντέλου τερματισμού της ζωής», ανέθεσε στην κυβέρνηση και στο κοινοβούλιο την αποστολή του προσδιορισμού του μοντέλου αυτού με τη θέσπιση όρων.

Παράλληλα, ο Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε επενδύσεις που θα χρηματοδοτήσουν ένα δεκαετές πρόγραμμα παροχής ανακουφιστικών φροντίδων, που κρίθηκαν ανεπαρκείς από τη Συνέλευση.

Το Εθνικό Συμβούλιο των Γιατρών της Γαλλίας (Ordre des medecins) έχει ανακοινώσει ότι είναι αντίθετο στη συμμετοχή γιατρών στην υποβοήθηση ανθρώπων να αυτοκτονήσουν.

Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία, στο πλαίσιο της οποίας το ιατρικό προσωπικό δίνει σε κάποιον τα μέσα για να αυτοκτονήσει, ή η εθελούσια ευθανασία, στο πλαίσιο της οποίας ο γιατρός παίζει ενεργητικό ρόλο στον τερματισμό της ζωής ενός ατόμου κατόπιν αιτήματος του ιδίου, επιτρέπονται σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι νόμιμη στην Ελβετία από τη δεκαετία του 1940.

Η ευθανασία είναι νόμιμη στο Βέλγιο, στην Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Ισπανία και τον περασμένο χρόνο ένας Ιταλός, παράλυτος επί 12 χρόνια από τροχαίο, πέθανε στην Ιταλία και έγινε το πρώτο περιστατικό υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.

Έντονες συζητήσεις για το θέμα διεξάγονται σε άλλες χώρες όπως η Πορτογαλία.

Ορισμένες χώρες δεν αποδέχονται παρά την παθητική ευθανασία, κατόπιν αιτήματος του ασθενούς, στο πλαίσιο της οποίας διακόπτονται ορισμένα είδη αγωγής προκαλώντας τον θάνατο.