Η απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Α12255/2025) αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική νομολογιακή εξέλιξη για το ζήτημα της αποποίησης κληρονομιάς πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του κληρονομουμένου.

Το δικαστήριο έκρινε ότι η αποποίηση που πραγματοποιήθηκε οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο είναι εμπρόθεσμη, καθώς η τετράμηνη προθεσμία δεν ξεκινά από τον χρόνο θανάτου, αλλά από τη στιγμή που ο κληρονόμος αποκτά θετική γνώση της επαγωγής και του λόγου της κληρονομίας. Στην προκειμένη περίπτωση, η ανακόπτουσα δεν είχε καμία σχέση με τον θανόντα νομικό πατέρα της, δεν ήταν βιολογικό του τέκνο και είχε μεγαλώσει σε ίδρυμα παιδικής προστασίας. Ως εκ τούτου, αγνοούσε τον θάνατό του και ενημερώθηκε μόλις με την κοινοποίηση της ατομικής ειδοποίησης καταβολής από τη ΔΟΥ.

Το δικαστήριο τόνισε ότι:

Η ύπαρξη συγγενικής σχέσης δεν αρκεί για να στοιχειοθετηθεί γνώση της επαγωγής.
Ακόμη και η ύπαρξη βάσιμων αμφιβολιών δεν ενεργοποιεί την προθεσμία αποποίησης.
Η αποποίηση που έγινε εντός τεσσάρων μηνών από την κοινοποίηση της ειδοποίησης ήταν νόμιμη και εμπρόθεσμη.
Κατά συνέπεια, ακυρώθηκε η ειδοποίηση καταβολής – υπερημερίας της Δ.Ο.Υ. Χολαργού και η πράξη ταμειακής βεβαίωσης, ενώ το παράβολο επιστράφηκε στην ανακόπτουσα.

Η απόφαση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς επιβεβαιώνει ότι η προθεσμία αποποίησης δεν είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τον χρόνο θανάτου, αλλά με την πραγματική γνώση του κληρονόμου. Έτσι, προστατεύονται περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει επαφή ή ενημέρωση για τον θάνατο του κληρονομουμένου, αποτρέποντας την πλασματική αποδοχή κληρονομίας και την επιβάρυνση με χρέη που δεν γνώριζε ο κληρονόμος.