Η γιορτινή περίοδος, παρά την προσδοκία της χαράς, συχνά συνοδεύεται από αυξημένα επίπεδα στρες και άγχους. Οι μη ρεαλιστικές προσδοκίες, οι αυξημένες κοινωνικές υποχρεώσεις, οι περίπλοκες οικογενειακές δυναμικές, οι συγκρούσεις ή ακόμα και η θλίψη, διαταράσσουν τις καθημερινές ρουτίνες, εκτοπίζοντάς μας από την ισορροπία μας. Ως απάντηση σε αυτό το άγχος των γιορτών, αναδύεται μια νέα τάση αυτοφροντίδας: η «αόρατη μέρα».

Η «αόρατη μέρα» είναι μια σχετικά νέα ονομασία για την ιδέα μιας δομημένης παύσης. Πρόκειται για μια ημέρα κατά την οποία ο στόχος είναι η πλήρης αποσύνδεση από τις συνήθεις ευθύνες και τον «θόρυβο» των εξωτερικών απαιτήσεων, ώστε το σώμα και το μυαλό να μπορέσουν να ρυθμιστούν εκ νέου. Κατά τη διάρκεια αυτής της 24ωρης παύσης, ουσιαστικά συμπεριφέρεστε σαν να είστε «αόρατοι»: αφήνετε στην άκρη τα συνηθισμένα καθήκοντα (εκτός των απολύτως απαραίτητων, όπως η φροντίδα παιδιών ή η εργασία) και δεν απαντάτε σε κανέναν. Ένα απλό ξεκίνημα για πολλούς είναι το να θέσουν όρια στη χρήση του κινητού τηλεφώνου.

Τα οφέλη της συγκεκριμένης πρακτικής είναι πολλαπλά. Προσφέρει στο νευρικό σύστημα ένα πολύτιμο διάλειμμα από τη συνεχή υπερδιέγερση. Παρέχει την ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό των σκέψεων, παρατήρηση του εσωτερικού κόσμου και αξιολόγηση του τι πραγματικά λειτουργεί για εσάς. Επιπλέον, η χαλάρωση και η ξεκούραση που προκύπτουν αφυπνίζουν τη δημιουργικότητα, η οποία με τη σειρά της ενισχύει την αυτοεκτίμηση. Μετά το διάλειμμα, οι άνθρωποι αναφέρουν ότι αισθάνονται πιο σταθεροί, ισορροπημένοι και λιγότερο αγχωμένοι ή καταβεβλημένοι.

Η «αόρατη μέρα» αφορά, λοιπόν, τη θέσπιση ορίων, όχι μόνο στις σχέσεις αλλά και στη χρήση συσκευών. Η απομάκρυνση από κινητά και tablets για μια μέρα ή μερικές ώρες, ανακατευθύνει την προσοχή μας απρόσκοπτα στον εσωτερικό μας κόσμο. Για να την αξιοποιήσετε στο έπακρο, μπορείτε να αναρωτηθείτε: «Τι μπορώ να κάνω για να είμαι πιο παρούσα;» και «Έχω ανάγκες που δεν ικανοποιούνται;», εστιάζοντας σε δραστηριότητες όπως ο ύπνος, η γυμναστική, η επαφή με τη φύση ή η κοινωνική σύνδεση.

Πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι η πρακτική αυτή δεν είναι απολύτως εφικτή για όλους. Γονείς ή φροντιστές ίσως χρειαστεί να στηριχθούν σε άλλα πρόσωπα για να γίνουν «αόρατοι» έστω για μικρότερα χρονικά διαστήματα. Ενώ για άτομα που επιθυμούν έντονα τη σύνδεση, μπορεί να μην είναι η καταλληλότερη μέθοδος διαχείρισης του στρες.