Το χρονίζον ζήτημα της προστασίας της λίμνης Παμβώτιδας παραμένει σε τέλμα, καθώς άλλη μία χρονιά ολοκληρώθηκε χωρίς την πολυπόθητη έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος. Παρά τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί, το θεσμικό πλαίσιο που θα καθόριζε τις χρήσεις γης και το καθεστώς προστασίας του οικοσυστήματος των Ιωαννίνων φαίνεται πως έχει χαθεί στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της γραφειοκρατίας.

Συμπληρώνονται ήδη τρία χρόνια από την επίσημη παρουσίαση και την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της δημόσιας διαβούλευσης, όμως από τότε μέχρι σήμερα, το έγγραφο παραμένει εγκλωβισμένο σε υπηρεσιακά συρτάρια, αφήνοντας την περιοχή σε ένα καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας και αβεβαιότητας.

Η ιστορία του Προεδρικού Διατάγματος τείνει να εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας για την Ήπειρο, αφού η προσπάθεια θεσμοθέτησής του μετρά ήδη δύο δεκαετίες. Κατά τη διάρκεια αυτών των είκοσι ετών, πλήθος κυβερνήσεων και υπουργών πέρασαν από τα αρμόδια χαρτοφυλάκια, δίνοντας υποσχέσεις που αποδείχθηκαν κενό γράμμα.

Η απουσία ενός ξεκάθαρου κανονιστικού πλαισίου δεν αποτελεί μόνο περιβαλλοντικό ρίσκο για τον υγροβιότοπο, αλλά δημιουργεί και σοβαρά προσκόμματα στην ανάπτυξη της περιοχής, καθώς οι κάτοικοι και οι τοπικοί φορείς στερούνται ενός σαφούς οδηγού για τις επιτρεπόμενες δραστηριότητες γύρω από τη λίμνη. Η επαναλαμβανόμενη αυτή καθυστέρηση εντείνει το αίσθημα απογοήτευσης στην τοπική κοινωνία, η οποία βλέπει ένα κρίσιμο εθνικό ζήτημα να ανακυκλώνεται χωρίς οριστική λύση.