Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στην εκπομπή «Rainbow Mermaids», αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές από το παρασκήνιο της θρυλικής σειράς «Στο Παρά Πέντε». Η αγαπημένη ηθοποιός προκάλεσε αίσθηση παραδεχόμενη πως, όταν ήρθε στα χέρια της το σενάριο του Γιώργου Καπουτζίδη, η αρχική της επιθυμία δεν ήταν να ενσαρκώσει τη Ζουμπουλία, αλλά τον ρόλο της Θεοπούλας. Όπως εξήγησε με το χαρακτηριστικό της χιούμορ, η προτίμησή της βασιζόταν σε μια καθαρά πρακτική, αλλά και καλλιτεχνική παρατήρηση: ο ρόλος της Θεοπούλας είχε τη δύναμη να προκαλεί την ίδια απήχηση στο κοινό («γκελ») με τις μισές ατάκες, απαιτώντας παράλληλα πολύ λιγότερο χρόνο γυρισμάτων.
Η ηθοποιός θυμήθηκε τη στιγμή που ο σκηνοθέτης Αντώνης Αγγελόπουλος την προσέγγισε για το νέο πρότζεκτ, τονίζοντας πως είχε στα χέρια του κάτι εξαιρετικό. Παρά τον ενθουσιασμό του σκηνοθέτη, η ίδια εμφανίστηκε αρχικά διστακτική για τον ρόλο της Ζουμπουλίας, συγκρίνοντας τον όγκο εργασίας των δύο χαρακτήρων. Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου σημείωσε πως η Θεοπούλα χρειαζόταν μόλις ένα γύρισμα τον μήνα, ενώ η ίδια, ως Ζουμπουλία, έπρεπε να βρίσκεται στο σετ για 35 ημέρες, γεγονός που την έκανε να ξανασκεφτεί τις επιλογές της.
Η αντίδρασή της όταν της ανακοινώθηκε οριστικά ο ρόλος της ήταν γεμάτη αμφιβολίες, καθώς ανησυχούσε για την απόδοση της συγκεκριμένης προφοράς. «Δηλαδή θα κάνω τη βλάχα; Δεν ξέρω να μιλάω βλάχικα», ήταν η πρώτη της σκέψη, εκφράζοντας την άρνησή της στον σκηνοθέτη. Ωστόσο, η επιμονή του Αντώνη Αγγελόπουλου να «αφήσει τις βλακείες» και να εμπιστευτεί το όραμά του αποδείχθηκε καθοριστική.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου αναγνωρίζει πως η Ζουμπουλία ήταν ο ρόλος που σφράγισε την καριέρα της και άλλαξε ριζικά την πορεία της ζωής της. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις και τους φόβους της για τον χαρακτήρα της γυναίκας από το χωριό, η ταύτισή της με την ηρωίδα έγινε τελικά απόλυτη. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, η Ζουμπουλία δεν ήταν απλώς ένας ρόλος, αλλά ένα κομμάτι του εαυτού της, επιβεβαιώνοντας πως ορισμένες φορές οι δημιουργοί βλέπουν στους ηθοποιούς δυνατότητες που οι ίδιοι δυσκολεύονται να διακρίνουν στην αρχή.