Η κ. Γεροβασίλη ανέφερε ότι οι πρόσφατες αποκαλύψεις γύρω από τη ΓΣΕΕ και τη διαχείριση ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων αναδεικνύουν, για ακόμη μία φορά, την ανικανότητα, ανευθυνότητα και διαφθορά που χαρακτηρίζουν τον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Και συμπλήρωσε ότι η κυβέρνηση που συστηματικά, δηλώνει άγνοια, μεταθέτει ευθύνες και αρνείται να αναλάβει πολιτικό κόστος, δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε διαφάνεια ούτε δημοκρατική λογοδοσία.

Πρόσθεσε δε, ότι η εμπλοκή κρατικών μηχανισμών σε υποθέσεις που αφορούν ευαίσθητους κοινωνικούς θεσμούς, όπως η ΓΣΕΕ, δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Η καταστρατήγηση δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων –είτε από πρόθεση είτε από «άγνοια»– δεν είναι ανεκτή. Η πολιτική ευθύνη είναι αντικειμενική και βαραίνει πρωτίστως την κυβέρνηση.

Ο πρωθυπουργός επιμένει να εμφανίζεται ως ανεύθυνος για τα πάντα. Το ίδιο πράττουν οι βασικοί υπουργοί του: η Νίκη Κεραμέως, ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Άδωνις Γεωργιάδης. Κανείς δεν γνώριζε, κανείς δεν ευθύνεται, κανείς δεν λογοδοτεί. Αυτή δεν είναι διακυβέρνηση· είναι θεσμική παρακμή με υπογραφή.

Η αντιπρόεδρος της Βουλής τόνισε ότι απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου δεν είναι ζήτημα κομματικής σκοπιμότητας αλλά κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα. Η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλη στασιμότητα, άλλη φτωχοποίηση, άλλη θεσμική απαξίωση. Χρειάζεται πολιτική αλλαγή, σχέδιο και προοπτική.

Την ίδια στιγμή, στο πολιτικό πεδίο επιχειρείται η καλλιέργεια αντιπολιτικής ρητορικής, με θέσεις που κινούνται από τον συντηρητισμό έως την ακροδεξιά, υπονομεύοντας τη δημοκρατία, τους θεσμούς και τον κοινοβουλευτισμό. Η λογική του «όλοι ίδιοι είναι» δεν συνιστά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης· αποτελεί επικίνδυνη διολίσθηση.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό τοπίο, επεσήμανε η κ. Γεροβασίλη, καθίσταται σαφές ότι η προοδευτική ανασύνθεση δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά κοινωνική και ιστορική ανάγκη. Σε ερώτημα για τον Αλέξη Τσίπρα τόνισε ότι είναι ένα πρόσωπο με ήθος, εμπειρία, διεθνή αναγνώριση και κύρος ώστε να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο.

Ολοκληρώνοντας, δήλωσε ότι η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλη φτωχοποίηση, άλλη ανασφάλεια, άλλη απαξίωση της δημοκρατίας. Τα αδιέξοδα έχουν πρόσωπα και ονόματα – και η διέξοδος προϋποθέτει ευθύνη, σχέδιο και πολιτικό θάρρος.

Το δίλημμα είναι πλέον καθαρό: Μητσοτάκης και παρακμή ή προοδευτική αλλαγή με δημοκρατία, διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη.