Δύναμη είναι να προστατεύεις το μικρό κορίτσι που ήσουν προτού ο κόσμος σου πει τι δεν μπορούσες να γίνεις, παλεύοντας παράλληλα για τη γυναίκα που δεν έχεις γίνει ακόμα.
Για την Amy Palmiero Winters η άσκηση δεν ήταν απλώς κάτι που αγαπούσε μεγαλώνοντας – ήταν η διέξοδός της.
Μεγάλωσε φτωχή σε ένα ασταθές περιβάλλον, βλέποντας τον πατέρα της να χρησιμοποιεί τη σωματική του δύναμη για να ασκεί εξουσία στη μητέρα της. Από νωρίς, χρειάστηκε να αποφασίσει τι θα σήμαινε δύναμη στη δική της ζωή, και τη βρήκε μέσα από τον αθλητισμό.
Το τρέξιμο έγινε η σταθερά της. Ήταν εκ φύσεως γρήγορη, αλλά το κυριότερο ήταν πως λάτρευε την αίσθηση που της έδινε. Της χάριζε ελευθερία και τη δίδαξε ότι, ακόμα κι όταν δεν μπορούσε να ελέγξει τα πράγματα γύρω της, μπορούσε πάντα να ελέγχει την προσπάθεια που κατέβαλε.
Έπειτα, σε ηλικία 19 ετών, την παρέσυρε αυτοκίνητο ενώ οδηγούσε τη μοτοσικλέτα της, συνθλίβοντας το πόδι της. Μετά από αμέτρητα χειρουργεία τα επόμενα δύο χρόνια, τελικά υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό του αριστερού της ποδιού κάτω από το γόνατο, σε ηλικία 21 ετών.
Το ατύχημα τα άλλαξε όλα: Ξαφνικά, έπρεπε να μάθει πώς να ζει σε ένα νέο σώμα, χτίζοντας παράλληλα εκ νέου τη ζωή που ήθελε. Ο κόσμος της είχε ανατραπεί ολοκληρωτικά, αλλά ήξερε ότι έπρεπε να αλλάξει νοοτροπία: να σταματήσει να εστιάζει σε όσα είχε χάσει και να επικεντρωθεί σε όσα μπορούσε ακόμα να κάνει.
Μόλις πήρε το «πράσινο φως» για να αρχίσει να περπατά ξανά, έμαθε μόνη της πώς να κινείται με τεχνητό μέλος (δεν είχε τη δυνατότητα να συνεργαστεί με φυσικοθεραπευτή σε ένα δομημένο πρόγραμμα αποκατάστασης). Τους μήνες που ακολούθησαν, αύξησε σταδιακά την απόσταση βάδισης, χτίζοντας παράλληλα αντοχή, σταθερότητα και συντονισμό.
Συνέχισε να προσπαθεί να τρέξει. Ένιωθε πόνο και εξάντληση, αλλά συνέχιζε να δίνει το «παρών». Με τον καιρό, κατάφερε να τρέχει όλο και πιο μακριά.
Για τα επόμενα πολλά χρόνια, έτρεχε σχεδόν καθημερινά. Το τρέξιμο έγινε πηγή γαλήνης, προσφέροντάς της διαύγεια και σταθερότητα. Τότε, στα 32 της, αποφάσισε να πιέσει τον εαυτό της ακόμα περισσότερο.
Προετοιμάστηκε μόνη της για τον πρώτο της ημιμαραθώνιο αυξάνοντας σταδιακά τα χιλιόμετρά της και τερμάτισε δεύτερη στην ηλικιακή της κατηγορία. Από εκεί, προχώρησε σε ολόκληρους μαραθωνίους και τρίαθλα, πετυχαίνοντας τελικά ρεκόρ για αθλητές με ακρωτηριασμό κάτω από το γόνατο στους Μαραθωνίους του Κολόμπους και του Σικάγο το 2006. Δύο χρόνια αργότερα, ολοκλήρωσε τον πρώτο της υπερμαραθώνιο 100 μιλίων.
Τα τελευταία 18 χρόνια έχει αγωνιστεί αμέτρητες φορές, αλλά η συλλογή μεταλλίων δεν υπήρξε ποτέ ο στόχος. Αντίθετα, σκοπός της ήταν πάντα να γίνεται καλύτερη αθλήτρια από ό,τι ήταν χθες – πιο δυνατή, πιο έξυπνη και πιο ικανή.
Στην πορεία, ο αθλητισμός μεταμόρφωσε πολλά περισσότερα από τη φυσική της κατάσταση. Διαμορφώνει τον τρόπο που μεγαλώνει το παιδί της, τον τρόπο που εργάζεται, τον τρόπο που στηρίζει τους άλλους και τον τρόπο που αντιδρά όταν η ζωή δυσκολεύει. Της έχει δώσει επίσης μια διέξοδο για το άγχος, καθώς και μια αίσθηση σκοπού και αυτοπεποίθησης.
Το να δίνει το παρών, ακόμα και τις μέρες που δεν έχει καμία διάθεση, την έχει διδάξει ότι ακόμα και μικρές προσπάθειες, όταν είναι σταθερές, πραγματικά αθροίζονται.
{https://www.instagram.com/p/DGP3h19u75_/}
Πώς προπονείται στα 54 της
Τον τελευταίο χρόνο, προετοιμάστηκε για το Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB) World Series, έναν υπερμαραθώνιο μέσα από τις Άλπεις που οι δρομείς έχουν στη διάθεσή τους 46 ώρες και 30 λεπτά για να ολοκληρώσουν. Είχε προσπαθήσει άλλες τρεις φορές στο παρελθόν, χωρίς να τα καταφέρει. Φέτος, επέστρεψε πιο δυνατή και πιο αποφασισμένη από ποτέ.
Για να προετοιμαστεί, επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη τόσο της δύναμης όσο και της αντοχής μαζί με τον προπονητή της, τον Evan Amendola, στο OG Training Academy, μια ομαδική λέσχη προπόνησης στο Λίντενχερστ της Νέας Υόρκης.
Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, προπονούταν μόνη, αλλά αυτή τη φορά ήθελε ένα πρόγραμμα προσαρμοσμένο στους στόχους της. Ήθελε επίσης κάποιον που θα μπορούσε να την ωθήσει με ασφάλεια πέρα από τα όρια της άνεσής της, βοηθώντας την παράλληλα να χτίσει δύναμη και αντοχή με έξυπνο και βιώσιμο τρόπο.
Να τι περιλάμβανε μια τυπική εβδομάδα προπόνησης:
Σάββατο: Ενδυνάμωση full body, ακολουθούμενη από πέντε ώρες επαναλαμβανόμενων ανηφορικών διαδρομών κοντά στο σπίτι της, ώστε να συγκεντρώσει περίπου 1.500 μέτρα υψομετρικής διαφοράς.
Κυριακή: Ενδυνάμωση κορμού και φυσική κατάσταση, ακολουθούμενη από τρέξιμο 13-19 χιλιομέτρων.
Δευτέρα: Ενδυνάμωση και φυσική κατάσταση κάτω άκρων.
Τρίτη: Προπόνηση δύναμης με έμφαση στις πιέσεις, ακολουθούμενη από χαλαρό τρέξιμο 5 χιλιομέτρων.
Τετάρτη: Δύο συνεδρίες τρεξίματος αντοχής υψηλής έντασης.
Πέμπτη: Προπόνηση δύναμης κάτω άκρων.
Παρασκευή: Προπόνηση δύναμης στήθους και άνω άκρων.
Αντιμετώπιζε κάθε προπόνηση, κάθε σετ και κάθε επανάληψη με την ίδια νοοτροπία: προχωράμε μπροστά.
Δεν περίμενε κάθε συνεδρία να είναι μια τεράστια ανατροπή, αλλά ήθελε κάθε μία να τη κάνει λίγο καλύτερη από την προηγούμενη. Ο Evan της έκανε συχνά μία ερώτηση: «Θέλεις πραγματικά να μείνεις ίδια;»
Η δυσκολία δεν αποτελεί πάντα σήμα για να σταματήσεις – μερικές φορές είναι ακριβώς το σημείο όπου ανακαλύπτεις τι είσαι πραγματικά ικανός να πετύχεις.
Η αποκατάσταση ήταν εξίσου σημαντική με την προπόνηση.
Έκανε διατάσεις καθημερινά και ολοκλήρωνε τουλάχιστον μία συνεδρία μυοπεριτονιακής απελευθέρωσης (MFR) την εβδομάδα, μια θεραπεία χεριών που χρησιμοποιεί στοχευμένη πίεση για να απελευθερώσει την ένταση στους μυς. Έδωσε επίσης μεγάλη προσοχή στη διατροφή της, εστιάζοντας σε τρόφιμα πλούσια σε πρωτεΐνες και υδατάνθρακες. Τα άπαχα κρέατα, το ρύζι, οι γλυκοπατάτες και η βρώμη έγιναν βασικά στοιχεία της διατροφής της.
Δυστυχώς, δεν πέρασε τη γραμμή του τερματισμού στο UTMB λόγω ενός προβλήματος με το τεχνητό της μέλος. Μετά από 146 χιλιόμετρα και 39 ώρες, ο αγώνας της έλαβε τέλος.
Αυτό πόνεσε. Δεν είχε ταξιδέψει στην άλλη άκρη του κόσμου απλώς για να δει μέχρι πού μπορούσε να φτάσει – είχε πάει για να τερματίσει.
Όμως η εμπειρία της απέδειξε επίσης πόσο καλά την είχε προετοιμάσει η προπόνησή της και της χάρισε πολύτιμες γνώσεις σχετικά με το τι έπρεπε να βελτιώσει πριν επιστρέψει του χρόνου.
{https://www.instagram.com/p/DduoE81sqgb/}
3 μαθήματα που της έδωσε το υπερμαραθώνιο τρέξιμο
1. Έχε δίπλα σου ανθρώπους που θα φτάσουν μαζί σου μέχρι το τέλος
Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, προπονούταν μόνη. Έμαθε μόνη της πώς να περπατά και να τρέχει με τεχνητό μέλος, έφτιαξε τα δικά της προγράμματα προπόνησης και προπόνησε τον εαυτό της μέσα από κάθε εμπόδιο.
Πλέον, βρήκε τους ανθρώπους της: τον προπονητή της τον Evan, την οικογένειά της και τους συνοδοιπόρους που στάθηκαν δίπλα της όταν δεν της είχε απομείνει σχεδόν τίποτα.
Δεν χρειάζεται ανθρώπους που κοιτούν τις δυσκολίες και ρωτούν: «Γιατί να το κάνεις αυτό;» Χρειάζεται ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να ρωτήσουν: «Γιατί όχι;»
Την προκαλούν, πιστεύουν σε εκείνη όταν δυσκολεύεται να πιστέψει στον ίδιο της τον εαυτό και τη βοηθούν να βρει έναν άλλο δρόμο όταν το αρχικό της πλάνο καταρρέει.
2. Σπάσε τους μεγάλους στόχους σε μικρότερους
Μετά το ατύχημά της, έπρεπε να μάθει να στέκεται όρθια προτού μπορέσει να περπατήσει, να περπατήσει προτού τρέξει, και να τρέξει προτού αγωνιστεί. Ακόμα προσεγγίζει τους τεράστιους στόχους με ακριβώς τον ίδιο τρόπο.
Κατά τη διάρκεια ενός Spartan Death Race στο Βερμόντ το 2019, χρειάστηκε να καθοδηγήσει εξαντλημένους συναθλητές μέσα από 3.000 συγχρονισμένα burpees μετά από περισσότερες από 40 ώρες στην άγρια φύση. Αργότερα, πέρασε περίπου 12 ώρες να σέρνεται κάτω από κοφτερά σαν ξυράφι αγκαθωτά σύρματα με το ένα πόδι.
Έμαθε να σταματά να σκέφτεται ολόκληρο τον αγώνα και να συγκεντρώνεται απλώς στο επόμενο burpee, στο επόμενο σύρσιμο ή στο επόμενο βήμα.
Είτε έχει να αντιμετωπίσει 400 χιλιόμετρα, είτε 9.000 μέτρα υψομετρικής, είτε απλώς μια δύσκολη προπόνηση, δεν χρειάζεται να ξέρει ακριβώς πώς θα φτάσει στον τερματισμό.
Απλώς πρέπει να συγκεντρωθεί σε αυτό που βρίσκεται ακριβώς μπροστά της.
3. Μην αφήνεις την αποτυχία να σε σταματήσει – προσαρμόσου
Η αποτυχία πονάει. Ο τραυματισμός πονάει. Το να βλέπεις κάτι για το οποίο έχεις δουλέψει τόσο σκληρά να χάνεται, πονάει. Αλλά όποτε αποτυγχάνει, μαθαίνει από αυτό, αλλάζει ό,τι μπορεί και επιστρέφει στη δουλειά.
Έχει μάθει ότι η πρόοδος σπάνια είναι γραμμική. Είχε αγώνες που δεν ολοκλήρωσε, στόχους που πήραν περισσότερο χρόνο από τον αναμενόμενο και στιγμές που το σώμα της την ανάγκασε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο προπονούταν.
Κάθε εμπόδιο την έχει διδάξει κάτι – είτε πρόκειται για τη σημασία της αποκατάστασης, είτε για την προσαρμογή της προπόνησής της, είτε απλώς για το να είναι πιο υπομονετική με τη διαδικασία.
Αντί να βλέπει αυτές τις στιγμές ως απόδειξη ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι, τις βλέπει ως ευκαιρίες για μάθηση και προσαρμογή.
Για παράδειγμα, αφού δεν τα κατάφερε φέτος στο UTMB, χρησιμοποίησε την εμπειρία για να εντοπίσει τι μπορούσε να ελέγξει και να προσαρμόσει στην προετοιμασία της προκειμένου να επανέλθει για την επόμενη προσπάθειά της το 2027.
Για εκείνη, η δύναμη δεν σημαίνει να μην αποτυγχάνεις ποτέ ή να αποδίδεις πάντα στο μέγιστο. Σημαίνει να έχεις την πρόθεση να ξεκινήσεις ξανά, να αλλάξεις πορεία όταν χρειάζεται και να συνεχίζεις να ανακαλύπτεις τι είσαι ικανός να πετύχεις.
Δύναμη είναι να προστατεύεις το μικρό κορίτσι που ήσουν προτού ο κόσμος σου πει τι δεν μπορούσες να γίνεις, παλεύοντας παράλληλα για τη γυναίκα που δεν έχεις γίνει ακόμα.
Θα αποτύχει. Θα πληγωθεί. Θα προσαρμοστεί. Αλλά δεν θα αφήσει ποτέ τίποτα από αυτά να σβήσει το φως μέσα της.
Πηγή: womenshealthmag.com
