«Δεν είχα βρει τρόπο να του δώσω την αγάπη που μου χάρισε», πρόσθεσε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης μιλώντας για τον πατέρα του.
Καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ βρέθηκε το απόγευμα της Παρασκευής 16 Οκτωβρίου, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο γιος του αείμνηστου ερμηνευτή, όπου παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην Κατερίνα Καραβάτου και τον Χρήστο Φερεντίνο.
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, με αφορμή τη μουσικοθεατρική παράσταση «Εγώ ο Σερ, Γρηγόρης Μπιθικώτσης», μίλησε για τον πατέρα του, αποκαλύπτοντας άγνωστες ιστορίες από τη ζωή τους.
Παράλληλα, κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, αναφέρθηκε σε μερικές από τις αναμνήσεις που κρατάει από τον πατέρα του, σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι ήταν ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dm6c9ewjuioh?integrationId=40599y14juihe6ly}
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης μίλησε για τον πατέρα του
Αρχικά, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης,, αναφέρθηκε στο προσωνύμιο «Σερ» που είχε αποκτήσει ο πατέρας του, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο πατέρας μου ποτέ δεν ενστερνίστηκε το ‘Σερ’, ποτέ δεν το κουβάλησε, γιατί ήταν ο πιο απλός άνθρωπος που μπορούσες να γνωρίσεις. Ήταν πάντα στην πένα, κύριος. Δεν έχω γνωρίσει πιο βαθιά ευαίσθητο άνθρωπο από τον πατέρα μου και ειδικά σε αυτόν τον χώρο».
Μιλώντας για τον χαρακτήρα του πατέρα του, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης ανέφερε χαρακτηριστικά: «Τον πιο γλυκό πατέρα, έναν πολύ στοργικό πατέρα που με ξύπναγε το πρωί. Άνοιγε την πόρτα, έμπαινε μέσα και μου έφερνε τον χυμό πορτοκάλι και μου έλεγε ‘πιες το τώρα, θα κόψουν οι βιταμίνες’. Είχε πάθος με εμένα ο πατερούλης μου και εγώ με εκείνον. Κάθε μέρα μου άφηνε σημειώματα. Ξύπναγα κάθε μέρα και έβλεπα ‘Γρηγόρη, μου σ’ αγαπάω’, την άλλη μέρα: ‘Γρηγόρη μου σε λατρεύω’, ‘Δεν μ’ αγαπάς όσο σ’ αγαπώ’. Παράπονα. Η αλήθεια είναι ότι την αγάπη που πήρα από αυτόν τον άνθρωπο πώς να τη δώσεις πίσω;».
Και στη συνέχεια αναφέρθηκε σε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές του αναμνήσεις με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση: «Δεν είχε βρει τρόπο να του δώσω την αγάπη που μου χάρισε… Είχαμε μία σχέση πολύ δυνατή. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι που τα βράδια… με έπαιρνε τηλέφωνο κατά τις τέσσερις το πρωί. Με περίμενε πάνω στο δωμάτιο, έπαιζε πάντα μπουζούκι, μου ζήταγε τσιγάρο. Ξημέρωνε, μου έπαιζε μπουζούκι και τραγουδούσε πάντα, μετά άρχιζε και μου έλεγε όλη την ιστορία της ζωής του. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να ξέρει μέχρι και την τελεία. Τα καλά του και τα κακά του».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dm6bsj5uxe0p?integrationId=40599y14juihe6ly}
