
Ο πατέρας του είχε δολοφονήσει ένα αγόρι και απέδρασε με τη βοήθεια της συζύγου του.
Έπειτα από μία παιδική ηλικία στην οποία βίωσε τη φρικτή βαναυσότητα του πατέρα του, στα 23 του ο Τσιπ Σεντ Κλερ έμαθε κάτι που άλλαξε τη ζωή του. Ο πατέρας του ήταν δολοφόνος, που είχε αποδράσει από τη φυλακή. Και ο γιος του τον κατέδωσε.
Η ιστορία του Τσιπ Σεντ Κλερ, όπως τη διηγήθηκε στον Guardian:
Η εφιαλτική παιδική ηλικία
«Μεγαλώνοντας, ζούσα με τον φόβο για τη διάθεση του πατέρα μου. Εάν υπήρχε πολύς πάγος στο ποτό του, ή τα μαξιλάρια του καναπέ δεν ήταν στοιχισμένα, ακολουθούσε έκρηξη οργής. Με έβριζε και έσπαγε τα πράγματά μου. Μια φορά, έσπασε ένα πιάτο στο κεφάλι της μητέρας μου. Παρόλα αυτά, παρέμενε αφοσιωμένη σε εκείνον.
Οι γονείς μου διαχειρίζονταν διαμερίσματα στις ΗΠΑ, οπότε μετακομίζαμε πολύ. Ποτέ δεν μπόρεσα να κάνω φίλους, οπότε υπέθετα πως όλοι οι πατεράδες ήταν ίδιοι.
Ήμουν 8 ετών όταν πήγαμε μια σπάνια οικογενειακή εκδρομή. Ο πατέρας μου με πήγε για βαρκάδα και μπορούσε να καταλάβει ότι ήμουν νευρικός. “Πρέπει να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου”, είπε και με πέταξε στο νερό. Όταν πλησίαζα κολυμπώντας, απομακρυνόταν κωπηλατώντας. Μέχρι να φτάσω στην ακτή, ήμουν εξαντλημένος.
Ήμουν 16 ετών όταν εγκατασταθήκαμε στο Μίσιγκαν. Άρχισα να βγαίνω με ένα κορίτσι, τη Λίζα. Ανησυχούσα για τη γνωριμία με τον πατέρα της, αλλά ήταν θερμός και φιλόξενος. Ήταν αποκάλυψη για εμένα να ανακαλύψω ότι δεν ήταν όλοι οι άνδρες θυμωμένοι και βάναυσοι.
Είπα στη Λίζα πώς ο πατέρας μου κρατούσε το κεφάλι μου μέσα στο νερό και με ανάγκαζε να κρέμομαι από μπαλκόνια. “Τσιπ, αυτό δεν είναι σωστό”, μου είπε σοκαρισμένη. Άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο κακοποιητική υπήρξε η παιδική ηλικία μου. Έφυγα από το σπίτι, αλλά δεν μπορούσα να ξεκόψω εντελώς από την οικογένειά μου.
Η επίθεση που άλλαξε τη ζωή του
Όταν ήμουν 23 ετών πήγαμε με τη Λίζα για επίσκεψη. Ο πατέρας μου βρισκόταν στις “κακές” του. Συνήθως, θα προσπαθούσα να κατευνάσω τα πνεύματα, αλλά είχε ενισχυθεί η αυτοπεποίθησή μου. Όταν διαφώνησα με κάτι που είπε, το πρόσωπό του παραμορφώθηκε. Αυτή τη φορά δεν θα το ανεχόμουν. Πήγα να φύγω και με άρπαξε από τον λαιμό. Μου έριξε γροθιά και άκουσα έναν κρακ. Μου είχε “βγάλει” τον ώμο.
Βγήκαμε έξω και η Λίζα είπε ότι θα καλέσει την αστυνομία. Η μητέρα μου σήκωσε τα χέρια της και είπε κλαίγοντας “όλα τελείωσαν τώρα”. Η αστυνομία συνέλαβε τον πατέρα μου, ενώ εγώ μεταφέρθηκα σε νοσοκομείο.
Η μητέρα μου είπε ότι θα μου έκανε αγωγή για επίθεση στον πατέρα μου. Πληγώθηκα και τηλεφώνησα σε έναν συγγενή για να εκτονωθώ. Αυτά που είπε στη συνέχεια, ανέτρεψαν τον κόσμο μου.
“Το όνομα του πατέρα σου δεν είναι Ντέιβιντ Σεντ Κλερ. Είναι Μάικλ Γκραντ και είναι φυγάς”. Μου είπε ότι φυλακίστηκε το 1970 για τη δολοφονία ενός τρίχρονου αγοριού. Η μητέρα μου άρχισε να τον επισκέπτεται και μία ημέρα, ενώ εκείνος βρισκόταν εκτός φυλακής στο πλαίσιο προγράμματος εργασίας, τον πήρε με ένα αυτοκίνητο και έφυγαν.
Ήμουν ακόμα κλονισμένος, όταν η αστυνομία μου ανακοίνωσε ότι θα άφηνε ελεύθερο τον πατέρα μου. “Δεν παίρνετε αποτυπώματα από όλους;”, ρώτησα. “Θα έπρεπε;”, απάντησε ο αστυνομικός. Η ζωή του πατέρα μου κρεμόταν από την επόμενη λέξη μου. “Ναι”, είπα.
Του είπα το πραγματικό όνομα του πατέρα μου. “Μου λες ότι έχουμε υπό κράτηση έναν από τους 10 πλέον καταζητούμενους εγκληματίες του Μίσιγκαν;”, ρώτησε δύσπιστα.
Έστειλαν ξανά στη φυλακή τον πατέρα μου. Ένιωθα ένα μείγμα ενοχής και ανακούφισης. Προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε τη μητέρα μου να κάνει μια νέα αρχή, αλλά εκείνη στάθηκε στο πλευρό του. Προσπάθησα να πάρω απαντήσεις κι έπειτα δεν ξαναμίλησα με κανέναν από τους δυο τους.
Η Λίζα κι εγώ περάσαμε μήνες ξετυλίγοντας το κουβάρι των ψεμάτων. Μάθαμε ότι ο πατέρας μου είχε ξυλοκοπήσει τους γιους μιας πρώην συντρόφου του, ηλικίας τριών και πέντε ετών. Το μεγαλύτερο αγόρι επέζησε, αλλά το μικρότερο πέθανε.
Ο πατέρας μου είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης έως 21 έτη, για ανθρωποκτονία. Είχε εκτίσει μόνο τρία χρόνια όταν απέδρασε. Με φρίκη έμαθα ότι ήταν ύποπτος για την πρόκληση του θανάτου ενός αγοριού 18 μηνών, αλλά δεν υπήρχαν αρκετές αποδείξεις, οπότε δεν του απαγγέλθηκαν κατηγορίες.
Απέτρεψε την αποφυλάκιση του πατέρα του
Όλα αυτά έκαναν τη συμπεριφορά του απέναντί μου ακόμα πιο ανατριχιαστική. Για πολύ καιρό πάλευα με το γεγονός ότι είχα τα γονίδια ενός δολοφόνου. Με τον καιρό, η Λίζα με βοήθησε να συνειδητοποιήσω ότι δεν μοιάζαμε καθόλου.
Προχωρήσαμε και αρραβωνιαστήκαμε. Εβδομάδες πριν από τον γάμο μας μάθαμε ότι ο πατέρας μου θα αποφυλακιζόταν λόγω καλής διαγωγής. Πήγα στην Ιντιάνα για να μιλήσω στο συμβούλιο για τις αποφυλακίσεις. Όταν έμαθαν για την παιδική ηλικία μου, ανακάλεσαν την αποφυλάκισή του.
Το 2008 αποφυλακίστηκε και ανησυχούσα ότι θα μας εντοπίσει. Τότε, συνειδητοποίησα ότι ακόμα τον άφηνα να με ελέγχει και απελευθερώθηκα από τον φόβο. Δύο χρόνια αργότερα, όταν έμαθα ότι είχε πεθάνει, ένιωσα πολλά συναισθήματα, αλλά κυρίως ανακούφιση.
Σήμερα, η Λίζα κι εγώ διευθύνουμε το St Clair Butterfly Foundation. Μιλάμε σε αστυνομικούς, κοινοτικές ομάδες και εκπροσώπους των αρχών επιβολής του νόμου, για τις επιπτώσεις του τραύματος. Δεν μπορώ να αλλάξω την εφιαλτική παιδική ηλικία μου, αλλά εάν μπορώ να αξιοποιήσω την εμπειρία μου για να βοηθήσω να αλλάξει η ζωή κάποιου άλλου, αυτό βοηθά κι εμένα να θεραπευτώ.


