Η δυναμική των ανθρωπίνων σχέσεων συχνά δοκιμάζεται μέσα από εντάσεις και διαφωνίες, οι οποίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και προσωπικής μας ζωής. Παρότι η σύγκρουση θεωρείται φυσιολογική εξέλιξη της καθημερινής τριβής, ο τρόπος με τον οποίο εκφραζόμαστε την κρίσιμη στιγμή της διαμάχης μπορεί να καθορίσει το μέλλον ενός δεσμού. Η χρήση εμπρηστικών εκφράσεων που βασίζονται σε απόλυτες γενικεύσεις, όπως η απόδοση μόνιμων αρνητικών χαρακτηριστικών στον συνομιλητή, τείνει να ακυρώνει κάθε γέφυρα επικοινωνίας.

Όταν επιστρατεύονται φράσεις που υποδηλώνουν ότι ο άλλος δεν πρόκειται ποτέ να βελτιωθεί ή ότι οι πράξεις του ακολουθούν ένα επαναλαμβανόμενο σφάλμα, το αποτέλεσμα είναι η άμεση ενεργοποίηση αμυντικών μηχανισμών. Ακόμη πιο επικίνδυνη αποδεικνύεται η συναισθηματική απόσταση που δημιουργεί η δήλωση αδιαφορίας, η οποία λειτουργεί ως τοίχος ανάμεσα στους εμπλεκόμενους.

Παράλληλα, η υποτίμηση των συναισθημάτων του άλλου μέσω του χαρακτηρισμού τους ως υπερβολικών, αλλά και η άρνηση ανάληψης ευθύνης με το πρόσχημα της αμετάβλητης προσωπικότητας, παγιώνουν το χάσμα. Η κατανόηση ότι οι λέξεις έχουν τη δύναμη να πληγώσουν βαθύτερα από τα ίδια τα γεγονότα είναι το πρώτο βήμα για μια πιο υγιή διαχείριση των κρίσεων.