Μαθητής και βιογράφος του Αγίου Αντωνίου υπήρξε ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, τότε Διάκονος.

Ο πόθος του για υψηλή πνευματική εργασία τον οδήγησε στην έρημο της Θηβαΐδας, στον καθηγητή της ερήμου τον Μέγα Αντώνιο, όπου παρέμεινε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αργότερα κατέγραψε τον θαυμαστό βίο του και μας τον παρέδωσε σαν κειμήλιο μεγάλης πνευματικής αξίας.

Γράφει ο Μέγας Αθανάσιος: «Ούτω παρά πάντων ήτο προσφιλής και όλοι ηξίουν να τον έχουν πνευματικόν πατέρα»,και «Σαν ιατρόν επέστειλεν ο Θεός τον Άγιον Αντώνιον εις την Αίγυπτον. Διότι ποίος ήρχετο προς αυτόν λυπούμενος και δεν υπέστρεφε χαίρων; Ποίος ήρχετο θρηνών διά θάνατον προσφιλών του προσώπων και αμέσως απέβαλε το πένθος; Ποίος ήρχετο οργιζόμενος και εις φιλίαν μετεβάλλετο; Ποίος νέος ήρχετο εις το όρος της ασκήσεως του και θεωρήσας τον ασκητήν Αντώνιον δεν ηρνείτο αμέσως τις ηδονές και ηγάπα την σωφροσύνην;».

Όταν ο Άγιος Αντώνιος αισθάνθηκε ότι η ημέρα της αναχώρησής του έφτασε, λέγει στους μοναχούς, που βρίσκονται κοντά του, ότι αφήνει το ραβδί του στον αββά Μακάριο, που ήταν εκεί, την μηλωτή, τον μανδύα του, στον Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος του τον είχε χαρίσει κάποτε καινούργιο. Κατόπιν ο Μ. Αθανάσιος τον φορούσε πάντοτε ως φυλαχτό. Και τους προβάτινους χιτώνες του, στον μαθητή του αββά Σεραπίωνα. Έπειτα, αφού τους κοίταξε κατάματα τους είπε: Ο Αντώνιος σας αποχαιρετά και φεύγει. Και με τα λόγια αυτά παρέδωσε την άγια ψυχή του στον Θεό. Τον έθαψαν κατά την επιθυμία του, σε άγνωστο μέρος. Ήταν 17 Ιανουαρίου 356/363 μ.Χ. Έζησε 105 χρόνια.

Τα Λείψανα του αγίου Αντωνίου ανακαλύφθηκαν στην Αιγυπτιακή έρημο, μετά από όραμα, το έτος 561 επί Ιουστινιανού και μεταφέρθηκαν στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Αλεξάνδρεια, απ’ όπου περί το 635, λόγω της προελάσεως των Αράβων, μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη.