Έντονη πολιτική αντιπαράθεση και κύμα αντιδράσεων έχει προκαλέσει η απόφαση του Υπουργού Υποδομών και Μεταφορών, Χρίστου Δήμα, να ζητήσει την παραίτηση του Διοικητή της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, Γιώργου Σαουνάτσου. Η κίνηση αυτή, που ακολουθεί το πρωτοφανές τηλεπικοινωνιακό «μπλακ άουτ» στα συστήματα ασφαλείας του FIR Αθηνών, εκλαμβάνεται από πολλούς ως μια απροκάλυπτη προσπάθεια αποποίησης των πολιτικών ευθυνών. Αντί ο αρμόδιος Υπουργός να αναλάβει το βάρος μιας κατάρρευσης που εξέθεσε τη χώρα διεθνώς και έθεσε σε κίνδυνο την ασφάλεια των πτήσεων, επέλεξε τον ρόλο του τιμωρού, παρουσιάζοντας την απομάκρυνση ενός υφισταμένου του ως πράξη αποφασιστικότητας.

Η ουσία της υπόθεσης, ωστόσο, βρίσκεται πίσω από τις εντυπώσεις, καθώς το πόρισμα για τα αίτια της βλάβης αποδεικνύεται καταπελτικό για την κατάσταση των υποδομών. Η έρευνα απέκλεισε το ενδεχόμενο κυβερνοεπίθεσης, αποδίδοντας την κατάρρευση στον λεγόμενο «ψηφιακό θόρυβο» και στον αποσυγχρονισμό ετερογενών συστημάτων. Με απλά λόγια, οι κρίσιμες τηλεπικοινωνιακές συνδέσεις διεκόπησαν επειδή το σύστημα, γερασμένο και τεχνολογικά εγκαταλελειμμένο, δεν άντεξε το ίδιο του το βάρος. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που ήταν γνωστή στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, καθώς το FIR Αθηνών λειτουργεί επί χρόνια με εξοπλισμό παλαιάς τεχνολογίας και χωρίς τις απαραίτητες δικλείδες ασφαλείας, γεγονός που βαραίνει άμεσα την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου.

Η μετατροπή του Διοικητή της ΥΠΑ σε «αποδιοπομπαίο τράγο» δεν φαίνεται να πείθει, καθώς η ευθύνη για τη χρόνια έλλειψη επενδύσεων στον εκσυγχρονισμό των συστημάτων αεροναυτιλίας δεν μπορεί να περιορίζεται σε πρόσωπα της διοίκησης. Η αντίφαση μάλιστα γίνεται ακόμη πιο έντονη, αν αναλογιστεί κανείς ότι η ίδια ηγεσία που εμφανίζεται σήμερα ως θεματοφύλακας της ασφάλειας, είναι εκείνη που επιτρέπει δραστηριότητες υψηλού ρίσκου, όπως τα θεάματα με drones πάνω από πολυσύχναστα σημεία της πρωτεύουσας και μνημεία όπως η Ακρόπολη, αγνοώντας τις διεθνείς συστάσεις για τους ενδεχόμενους κινδύνους.

Η δημόσια συζήτηση πλέον επικεντρώνεται στο αν η παραίτηση ενός υπηρεσιακού παράγοντα αρκεί για να καλυφθεί το δομικό πρόβλημα της χώρας στον τομέα των μεταφορών. Η εικόνα ενός υπουργού που «πανηγυρίζει» για την απομάκρυνση ενός στελέχους του, την ώρα που οι υποδομές καταρρέουν λόγω παλαιότητας, ενισχύει την αίσθηση μιας πολιτικής που προτεραιοποιεί την επικοινωνιακή διαχείριση έναντι της ουσίας. Το ερώτημα που παραμένει αμείλικτο είναι πώς θα διασφαλιστεί η εναέρια ασφάλεια στο μέλλον, όταν η απάντηση σε κάθε τεχνολογική αποτυχία είναι η θυσία ενός «εύκολου» στόχου και όχι η ριζική αναβάθμιση των εθνικών συστημάτων.