Γειά σας φίλοι και συμπατριώτες  μου! Σκέψεις για το σήμερα και το αύριο στο Δήμο Πάργας (Του Αντώνη Βασιλάκη) Μια ακόμη εκλογική περίοδος περι τα αυτοδιοικητικά έχει αρχίσει ήδη. Αυτό όμως που διαπιστώνει κανείς αβίαστα, είναι να κυριαρχούν και πάλι οι ” προσωπικές στρατηγικές”, η έλλειψη ευθύνης, η έλλειψη σχεδίου που είναι τόσο απαραίτητο όσο ποτέ, η έλειψη οράματος . Κυριαρχεί το εγώ σαν να μην έχει προβληματιστεί κανείς οτι όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα στοιχεία ιδιοτέλειας, αρπαχτής και διαπλεκόμενης αντίληψης, ήταν αυτά που οδήγησαν και συνεχίζουν να βυθίζουν τη χώρα σε μαρασμό, έλλειψη στόχων και ανυπαρξία ευαισθησίας για το αύριο του έθνους μας, για το μέλλον των νέων της πατρίδας μας. Βγαίνει ο κάθε “σωτήρας” και αυτοανακηρύσσεται υποψήφιος, αρχηγός, ηγέτης.. και χωρίς ντροπή αλλιεύει ματαιόδοξους μικροηγετίσκους του καιροσκοπισμού και πιστεύει οτι μαυτές τις αλλότριες ομάδες υποστηρικτών ενός αρρωστημένου εγώ, θα καταφέρει να αναρριχηθεί στην τοπική εξουσιούλα για να ..συνεχίσει ανερυθρίαστα να οδηγεί την τοπική κοινωνία στην φθορά και τον μαρασμό και τους νέους στην ξενιτιά. Φίλοι μου πιστεύετε οτι πρέπει να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε ακόμη τους καιροσκοπικούς σχηματισμούς χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα κοινωνικό, χωρίς κοινωνικές ευαισθησίες; Θεωρώ ως πολίτης που αγωνιά για το μέλλον των παιδιών μας και του έθνους ευρύτερα, οτι η ανοχή απέναντι σε όλους αυτους που ήταν στα πολιτικά πράγματα όλα τα προηγούμενα χρόνια και έριξαν την πατρίδα στα βράχια, πρέπει να είναι πλέον μηδενική. Και μη μου πείτε οτι η ευθύνη ανήκει μόνο στην κεντρική πολιτική σκηνή, γιατί όλοι ξέρουμε οτι και οι δημοτική πολιτική είναι ένα κομμάτι της ευρύτερης νοοτροπίας στην εγχώρια πολιτική . Φίλοι μου ήρθε η ώρα να αφήσουμε κάθε παλιά πολιτικάντικη και λαϊκίστικη αντίληψη κατά μέρος και να στρατευτούμε όλοι εντός και εκτός της πατρίδας, προσφέροντας τις γνώσεις μας, τις δυνάμεις μας και τον πατριωτισμό μας για να αναστήσουμε την χώρα που μέρα με τη μέρα φθίνει σε όλους τους τομείς. ‘Εχουμε χρέος απέναντι στην ιστορία μας, στον πολιτισμό μας, στους προγόνους μας. Να πρωτοστατήσουμε όσοι πιστεύουμε ακόμη σε αξίες και μπορούμε και πρέπει να αγωνιστούμε για ιδανικά, χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας και καιροσκοπισμού.! Ας αφυπνιστούμε τώρα και τότε η ιστορία θα μας δικαιώσει.

UNA STORIA D” AMORE NELLA GUERRA (Μία ιστορία αγάπης στον πόλεμο)

Κατακαλόκαιρο και η ζέστη με την υγρασία κάνουν δύσκολη την δουλειά  που την κυνηγώ λαίμαργα, τούτος ο χειμώνας  θα είναι ο βαρύτερος για όλους μας, για όλους τους Έλληνες. Είναι απόγευμα και μια παρέα  Ιταλών τουριστών, μου ζήτησαν  μία άλλη διαδρομή,  όχι εκείνη στον Αχέροντα, αλλά στους μικρούς κολπίσκους της Βαλανιδορράχης και  μία στάση να κάνουμε στον βράχο του Αλωνακίου. ΄Ακρη-άκρη περάσαμε όλες τις παραλίες, πρώτα  στην Κερέντσα, μετά στη Σκάλα με τα ασημογάλαζα νερά της και τέλος φτάσαμε στο γραφικό Αλωνάκι με τον αγέρωχο άρχοντα του μικρού λιμανιού, τον βράχο του, όπου τον κάθε επισκέπτη τον βάζει στον πειρασμό, αντικρίζοντας την θωριά του, να τον παρατηρήσει, να του υποκλιθεί, να τον χαιρετίσει και να του μονολογήσει κάθε αρχή και τέλος του καλοκαιριού:  «Βράχε μου, Αλωνάκι μου, και του χρόνου να είμαι καλά να σε επισκεφθώ και στα σμαραγδένια σου νερά να κολυμπήσω». Μόλις τον αντίκρισαν τούτα τα λόγια είπε ένας μεγάλος σε ηλικία κύριος, μιλώντας σπαστά τα ελληνικά: «Είναι ακόμα όπως τότε αγέρωχος, επιβλητικός, υπερήφανος, καθισμένος στα πεντακάθαρα νερά του Ιονίου,  έχοντας το σχήμα της καμήλας. Νομίζει κανείς ότι κοιμάται μα αυτός είναι ζωντανός, αιώνια ζωντανός και κρύβει μέσα του καλά κρυμμένα, μυστικά ανθρώπων που ξαπόστασαν στις ρίζες του αλλά και όσων του έχουν εξομολογηθεί ακριβά μυστικά που μόνο  εκείνος  μπορούσε  να τα διαφυλάξει  και να αντέξουν στο πέρασμα των χρόνων». Αφού άραξα το καϊκάκι  μου,  έριξα άγκυρα,  για ν’ ανεβούν στον βράχο. – Ωχ, από πού να ανεβούμε… είπε η κυρία, φοβάμαι μήπως κανένας αχινός με τρυπήσει….καμιά σμέρνα με δαγκώσει, είναι και οι τσούχτρες! -Έλα από ‘δω, της απάντησα,  τούτος ο βράχος δεν αφήνει κανέναν να πονέσει και να χτυπήσει…..τούτος ο βράχος κρύβει μεγάλη αγάπη για το λιμανάκι του  και τους επισκέπτες του,  τους προστατεύει από κάθε κίνδυνο, δεν αφήνει μεγάλα ψάρια να βγουν στην ακτή, εμποδίζει τα κύματα που θέλουν να ανταριάσουν τα νερά του μαγευτικού κόλπου, χαρίζει σπάνια ομορφιά στα σμαραγδένια νερά της απάνεμης ακτής. Ο ευγενής κύριος, αφού ανεβήκανε στον βράχο, στοχαστικά και παρατηρώντας τον, μας έκανε την ερώτηση, εάν  μιλούσε ο βράχος τι θα μας έλεγε, και με νοσταλγία άρχισε να εξιστορεί: «Δημιούργημα της φύσης είμαι, σαν ο μαρμαρωμένος βιγλάτορας αυτής της απάνεμης παραλίας,  ποτισμένος από το αλάτι του νερού και χτυπημένος από τα δυνατά κύματα που με  δέρνουν  χιλιάδες χρόνια για να γκρεμίσουν  και να με εξαφανίσουν, αφού εμπόδιο τούς είμαι για να φτάσουν στην ακτή και εκεί να ξεβράσουν  φύκια και άφθονη άμμο. Είμαι ο φύλακας που την προφυλάσσω από κάθε λογής κίνδυνο, σαν δώρο στους ανθρώπους της περιοχής,  που δοκιμαστήκανε και σκληρά επιβιώσανε μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Είμαι το  όνειρο του κάθε παιδιού και εφήβου, επιχειρώντας την πρώτη τους βουτιά να κάνουν, την μεγαλειώδη κατάδυση να απολαύσουν στα σμαραγδένια νερά που με περιβρέχουν και χρωματίζονται από την άμμο, το πράσινο των πεύκων του δάσους και τα πετρώματα των γκρεμών που αγκαλιάζουν  την μικρή παραλία. Αύγουστος  μήνας μπήκε και οι  ελληνικές θάλασσες γιορτάζουν, αφού αποκτούν τα καλύτερα χρώματα, υποδέχονται τους επισκέπτες και ’γώ με τη σειρά μου περιμένω τους πιο τολμηρούς και θαρραλέους,  για ν’ ανεβούν  με προσοχή πάνω στην κορυφή μου, βουτιές να κάνουν στον βυθό μου, καμώνοντας με την τόλμη τους, πώς η νιότη επιχειρεί κάθε ρίσκο.  Πολλά έχω δει σαν αιώνιος βιγλάτορας, αλήθεια! Πολλά έχω ακούσει από τους ανθρώπους που πέρασαν από ‘δώ, έλληνες- ξένοι τουρίστες, θαυμάζοντας την φυσική ομορφιά του μικρού  αλωνιού-το Αλωνάκι όλων μας-πολλά έχω ζήσει με τους ανθρώπους του Φαναρίου, απλοί άνθρωποι της αγροτιάς που  σκληρά παλεύουν για να βγάζουν το ψωμί τους. Πολλά μπορώ να διηγηθώ για τους ανθρώπους της βιοπάλης, τους Φαναρίσιους ή Φαναριώτες-παλιά τους αποκαλούσαν Φραριώτες, τούτο όμως το μυστικό έχει χαραχτεί για τα καλά στη μνήμη μου, καθώς ο Αύγουστος είναι ο μήνας που εδώ και πολλά χρόνια πριν, τη χρονιά του 1943, μεγάλη καταστροφή βρήκε τούτη τη μάνα-γη και ο καπνός έζωσε  όλο τον κάμπο του Φαναριού από τις φωτιές που πύρωσαν όλη τη γη και στο διάβα τους ο γερμανικός στρατός, με τη βοήθεια των Τούρκων  και των Ιταλών, κατάστρεψαν κάθε γέννημα που έβρισκαν μπροστά τους, ο κόσμος σαν τα τρομαγμένα πουλιά πριν από τη μεγάλη μπόρα έτρεχαν να κρυφτούν και πολλοί βρήκαν καταφύγιο και στο δάσος που  τυλίγει το Αλωνάκι. Τότε, τον Αύγουστο του 1943, μέρα χαλασμού για όλα τα χωριά, ο φόβος και η αγωνία για την ζωή  δεν κιότεψε τα παλικάρια, τους αντάρτες της περιοχής που κρυψώνες είχαν κάνει εμένα, τις γύρω σπηλιές και πολεμοφόδια έκρυβαν για να πολεμήσουν τον γερμανικό εχθρό.  Θυμάμαι την αντρειοσύνη που γέννησε το σκίρτημα της καρδιάς  ανάμεσα σε ένα Ιταλό φαντάρο και σε μια κοπέλα της περιοχής. Μία κόρη που το θάρρος και η τόλμη την ξεχώριζε από τις άλλες κοπέλες και μέσα στο σκοτάδι και τον φόβο του πολέμου,  εκείνη μπήκε στην αντίσταση κατά του εχθρού.  Ήταν τόσο όμορφη με τις  καστανόξανθες πλεξούδες της και τα πράσινα  μάτια, που ένας Ιταλός την είχε βάλει στο μάτι και ήθελε να την κλέψει, να τη γλιτώσει από τις κακουχίες, τον πόνο και την θλίψη που είχε κυριεύσει την περιοχή. Κι εκείνης η καρδιά χτυπούσε για τον φαντάρο, αλλά ήταν εχθρός, και τούτο την έκανε να μην σκέφτεται λεύτερα,  ενώ ο Ιταλός  φαντάρος έκανε και ‘κείνος αντίσταση,  βοηθώντας κρυφά τους αντάρτες της περιοχής, για το χατήρι της Μάρως.  Έτσι γλίτωσε  η Μάρω τον μικρό της αδερφό, για να μην μπει στο αντάρτικο, αφού οι σφαίρες  του εχθρού είχαν σκοτώσει τον πατέρα της και τον μεγάλο της αδερφό και δεν ήθελε άλλον πόνο να βρει τη μάνα της και ‘κείνη. Ο Ιταλός φαντάρος, χτυπημένος από τη σφαίρα του έρωτα αλλά και απογοητευμένος από την καταστροφή που ‘ζωσε τούτο τον τόπο, καθώς ήταν κατά  της συμφοράς των πολέμων,  για να της το αποδείξει, γλίτωσε τον μικρό αδερφό της  από τους σκληρούς Γερμανούς της μεραρχίας «εντελβάις». Η μεγάλη  ώρα  ήταν εκείνη του αποχωρισμού που έγινε νύχτα τον Αύγουστο του 1943. Εδώ σε τούτη την πλευρά γράφτηκε ένας όρκος και είναι το μυστικό που σήμερα μαθαίνετε και γράφτηκε εδώ σε μένα,  εκείνη τη νύχτα,  καθώς η Μάρω-κολυμπώντας- έφερε τον μικρό Αντρέα εδώ  στις ρίζες μου, για να ταξιδέψει  μακριά από την απειλή του εχθρού με την προστασία του Ιταλού φαντάρου». Η διήγηση αυτή με είχε συνεπάρει. Βούρκωσα από την συγκίνηση,  πολλές ιστορίες  είχα ακούσει από τους μεγάλους για τις ανθρώπινες ευαισθησίες που έβγαλαν εκείνα τα δύσκολα χρόνια  της κατοχής αρκετοί  από τους καταχτητές, μα τούτη ήταν η πιο γλυκιά και ανθρώπινη ιστορία. Και τότε ευθύς ρώτησα τον κύριο: Πώς τα γνωρίζετε όλα αυτά; Ο Ιταλός και  ‘κείνος βουρκωμένος μου έδειξε τον εαυτό του απαντώντας: εγώ είμαι αυτός! Εδώ στην πέτρα τούτη του βράχου, η Μάρω εκείνο το βράδυ  έγραψε  τούτο τον όρκο αγάπης και συμφιλίωσης των λαών:  ΣΥΝΟΡΑ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ-Η ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ  και χάραξε ένα  λουλούδι λέγοντάς μου: Πάνω στην πέτρα δεν μπορεί ν’ ανθίσει κανένα λουλούδι. Πήρα αγκαλιά τον μικρό της αδερφό και ανοιχτήκαμε στη θάλασσα με ένα μικρό καΐκι για να φτάσουμε στην Πάργα και από ‘κεί για Κέρκυρα, για να καταλήξουμε στην Ιταλία. Ήταν μια  αγωνίστρια από εκείνες τις ανώνυμες, ηρωίδα που την ελευθερία ερωτεύτηκε και για εκείνη αγωνίστηκε με πάθος, σαν υπερήφανη ελληνίδα». Άρχισε να σουρουπώνει και το έντονα πορτοκαλί χρώματα του ηλιοβασιλέματος που σαν αραχνοΰφαντο πέπλο αγκαλιάζανε και βάφανε τα νερά, ζωγράφιζαν τη νοσταλγία που έκρυβε τούτη η ανθρώπινη ιστορία, χρωματίζοντας την ανθρωπιά, την ανιδιοτελή αγάπη, τα ιδανικά της αντρείας και της ελευθερίας. Επιστέφοντας για την Αμμουδιά, κανένας δεν μιλούσε και όλοι μας «ταξιδέψαμε» με τους στίχους τούτου του τραγουδιού: Κάποια κάπου κάποτε ήταν η ζωή μου…. Τώρα μες στα όνειρά μου ψάχνω τη μορφή της……, σε όσα συνέβησαν τότε σε τούτο τον τόπο, τότε, κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την σπουδαίας σημασίας εθνική αντίσταση που έβγαλαν οι απλοί άνθρωποι του Φαναριού.              Ο βαρκάρης του Αχέροντα

Το Φθινόπωρο μπήκε και ο νέος νόμος “Κλεισθένης” έχει αρχίσει να ανάβει τη μηχανή των αυτοδιοικητικών εκλογών, με τις ζυμώσεις των υποψηφίων που αρχίζουν να δημιουργούν τις ομάδες τους για να καταρτίσουν συνδυασμούς. Ο νέος νόμος “Κλεισθένης” επιχειρεί να αποδομήσει τη μονιμότητα των ίδιων προσώπων στις αυτοδιοικητικές θέσεις και να διαλύσει τις κλειστές επαναλαμβανόμενες ομάδες ατόμων που θέλουν να ελέγχουν τους κόλπους της αυτοδιοίκησης. Είναι γνωστό σε όλους μας ότι η διαφθορά είναι ασύλληπτη στην αυτοδιοίκηση α και β βαθμού. Στον Δημο μας μια Πρωτοβουλία Πολιτών αποτελεί αδήριτη ανάγκη να στείλει στα σπίτια τους την ομάδα που κατεβαίνει επί πολλές αυτοδιοικητικές θητείες επικαλούμενη ως Σωτήρας αλλά μόνο Σωτήρας δεν είναι τόσα χρόνια. Η συναλλαγή, η διαπλοκή και η κατασπατάληση του δημοτικού χρήματος και η κακή διαχείριση έγιναν πρόκριμα για τους δημοτικούς άρχοντες του Δήμου Πάργας. Τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους πήρε ο άνεμος από τις πρώτες μέρες διοίκησης. Τα προβλήματα διογκώθηκαν και όταν καυχώνται ότι όλα λειτουργούν άριστα, καλό είναι να προσέχουν ιδιαίτερα τα λόγια τους, εάν έχουν επίγνωση των πράξεών τους. Αναρωτιέται κανείς: Πώς έτρεξε η τελευταία πενταετής δημοτική περίοδος; Ποια έργα ανάπτυξης υλοποιήθηκαν; Ποια τοπική αναπτυξιακή πολιτική ακολουθήθηκε; Ποιο σχεδιασμό και ποια στρατηγική είδαμε για την τουριστική ανάπτυξη του Δήμου Πάργας; Μήπως εκείνον της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας; Πώς στηρίχθηκε η αλλη ραχοκοκαλιά του Δήμου μας που είναι η αγροτική οικονομία; Για να μιλάμε πιο απλά: Η Αειφορία στο Δήμο μας φαντάζει ως μια εξωγήινη έννοια όταν είναι επιβεβλημένη ανάγκη να διακατέχει από την αρχή ως το τέλος τη λειτουργία του Δημοτικού έργου. Από την πληροφόρηση που έχουμε οι ενεργοί πολίτες του Δήμου Πάργας δεν θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Μια Πρωτοβουλία Πολιτών για αποτελεσματικό έργο θα είναι μια Καθαρή Λύση απέναντι στους Δημότες, η οποία πρέπει να κατέβει στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μάη με το σύνθημα : Δεν έχουμε πάρει εξουσία στα χέρια, δεν έχουμε καθίσει άλλη φορά στις αυτοδιοικητικές πολυθρόνες, έχουμε βαρεθεί τις ψεύτικες υποσχέσεις, αγαπάμε τον τόπο μας και για εκείνον θα παλέψουμε. Η παλιά φρουρά που θέλει να ορίζει και να ελέγχει τον κάθε υποψήφιο που με θεμιτά μέσα θέλει να μπει έντιμα στον στίβο των εκλογών για τον δημαρχιακό θώκο, να πάψει επιτέλους να κινείται σε υπόγειες διαδρομές! Είναι οι απόμαχοι της ζωής και μάλιστα οι περισσότεροι και τραγικά αποτυχημένοι στον χώρο της αυτοδιοίκησης. Οι κάτοικοι του Φαναρίου και της Πάργας τους έδωσαν πολλές φορές με τη δύναμη της ψήφου τους την εντολή να διοικήσουν, αλλά εκείνοι διέπραξαν εγκληματικά λάθη στη διοίκηση και όχι εν άγνοια τους. Αλλα σκόπιμα με κύρια επιδίωξη το προσωπικό συμφέρον. Φτάνει πια! Αφήστε λοιπόν τους νέους τόσο σε ηλικία όσο και σε ιδέες και βούληση για προσφορά και έργο, να αγωνιστούν για τον τόπο μας. Δεν πείθετε άλλο! Γίνατε μια υπόγεια ομάδα που σαν γάγγραινα ετων οδηγησατε την περιοχή στην παρακμή! Φτάνει πια! Έχετε ονοματεπώνυμο και σας έχουν πάρει είδηση όλοι, ακόμα και η νέα γενιά! Έχετε κριθεί, έχετε αφήσει το έργο της πλήρους καταστροφής, φτάνει πια να κινείστε έρποντας και γλύφοντας, προκειμένου να είστε στο κέντρο εξουσίας του Δήμου Πάργας. Καμία φρεσκάδα δεν έχετε σε ιδέες και σε όραμα! Η απλή αναλογική του “Κλεισθένη” θα δημιουργήσει άλλη δυναμική σε αυτές τις αυτοδιοικητικές εκλογές και φυσικά θα δυσαρεστήσει τους ψευτοσωτηρες. Οι ενεργοί Πολίτες θα πρέπει να παλέψουν με τα συσσωρευμένα προβλήματα που συνιστούν αποκαρδιωτική εικόνα για τον ευλογημένο τόπο μας που είναι παρατημένος!!! Ο αγώνας τους θα πρέπει να είναι έντιμος και σύνθημα τους η καθαρότητα των λόγων και των πράξεων, έτσι θα είναι δυνατή μια τέτοια Πρωτοβουλία, όταν με καθαρά λόγια θα μιλήσουν για τα όσα δεν έγιναν επί δεκαετίες που κοστίζει δυστυχώς, καθώς επιφερανε την δεινή κατάσταση της περιοχής μας. Όλα είναι στο ξεκίνημα της κούρσας αυτής που στοίχημα πρέπει να είναι η προσφορά μακριά από την ιδιοτέλεια! Εδώ θα τα λέμε για όσα θα προκύψουν στον προεκλογικό χρόνο μέχρι τον Μάιο.