Οι γονείς των παιδιών, που έχασαν τη ζωή τους στα Τέμπη, όταν ξαγρυπνούσαν το βράδυ της Κυριακής αγωνιώντας για την έναρξη της μεγάλης δίκης, δεν μπορούσαν σε καμία περίπτωση να φανταστούν ότι θα βρισκόταν σε μία αίθουσα στοιβαγμένοι, όρθιοι, ταλαιπωρημένοι, σχεδόν εγκλωβισμένοι σε μία δίκη, που στην ουσία της δεν ξεκίνησε ποτέ.
Η επιζώσα που κατάφερε αυτά τα 3 χρόνια να σηκωθεί από το αναπηρικό αμαξίδιο και ήρθε με μπαστούνι στην Λάρισα δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί το προηγούμενο βράδυ που ξαγρύπνησε από αγωνία ότι θα ζήσει τις συνθήκες εγκλωβισμού που είχε βιώσει εκείνο το «μαύρο» βράδυ, της 28ης Φεβρουαρίου.
Η πολυδιαφημιζόμενη αίθουσα των πολλών εδράνων, των πολλών καθισμάτων και των τριών επιπέδων «για να χωρέσουν όλοι», των μόνιτορ και των ακουστικών τελικά δεν «χώρεσε» τις προσδοκίες των γονιών για μία αρχή δικαίωσης των νεκρών παιδιών τους και τις προσδοκίες των επιζώντων για ένα δικαιωμένο «αύριο».
Στοιβαγμένοι
Από νωρίς το πρωί άρχισαν να καταφθάνουν οι γονείς και συγγενείς των θυμάτων στο κτίριο στο ΓΑΙΟΠΟΛΙΣ, για την έναρξη της δίκης. Ομοίως και οι επιζώντες. Άπαντες για να υποστηρίξουν την κατηγορία. Η αίθουσα του δικαστηρίου αποδείχθηκε τελικά μικρή για να στεγάσει την μεγαλύτερη δίκη των τελευταίων ετών. Γονείς θυμάτων αναγκάστηκαν να καθίσουν στις θέσεις των κατηγορουμένων, δημιουργώντας έναν αβάσταχτο για όποιον κατάφερε να μπει στην αίθουσα, συμβολισμό. «Αντί να δικαστούν οι κατηγορούμενοι, επιχειρήθηκε να δικαστούν τα θύματα», υποστήριξε μετά την διακοπή για την 1η Απριλίου ο πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών, Παύλος Ασλανίδης.
Για τη δίκη των 36 κατηγορουμένων, των 230 που θα υποστηρίξουν την κατηγορία, των 250 δικηγόρων και των εκατοντάδων δημοσιογράφων από ελληνικά και ξένα ΜΜΕ και δίκτυα προβλέφθηκαν μόλις 483 θέσεις! Στη βασική αίθουσα κατασκευάστηκαν διακόσιες είκοσι μία (221) θέσεις και 36 θέσεις για τους κατηγορούμενους. Έξω από τη βασική αίθουσα, κάτω από τις οθόνες 150 θέσεις και έξω από τη βασική αίθουσα, χωρίς οπτική επαφή 76 θέσεις.
Η έδρα εμφανίστηκε εξαρχής αποφασισμένη δικάσει. Χρειάστηκε βέβαια να διακόψει 5 φορές για να πετύχει την… μεγάλη διακοπή για την 1η Απριλίου. Άπαντες, γονείς θυμάτων, δικηγόροι ακόμη και κατηγορουμένων, εξέφρασαν σε δηλώσεις τους τις έντονες αποδοκιμασίες τους στο υπουργείο Δικαιοσύνης για το έργο της αναμόρφωσης του συνεδριακού κέντρου, θέτοντας σοβαρά ζητήματα ασφάλειας και αξιοπρέπειας! Μάλιστα, υπήρξαν και περιπτώσεις δικηγόρων συγγενών θυμάτων που σε δηλώσεις τους υποστήριξαν ότι πρέπει να υποβάλλει την παραίτησή του ο υπουργός Δικαιοσύνης, αποδίδοντας μεθόδευση τόσο στο υπουργείο όσο και στο Εφετείο. «Περιμέναμε αίθουσα πρότυπο και βρήκαμε κοτέτσι», δήλωσε από την πλευρά του ο πατέρας θύματος, Δημήτρης Πλακιάς.
Κρατώντας στα χέρια της τη φωτογραφία του παιδιού της, η Φωτεινή Κοκάλα, μητέρα της Φραντζέσκας ζήτησε σεβασμό στα θύματα.
Ο Γιάννης Μαντζουράνης, δικηγόρος του Π. Ασλανίδη υπέβαλε αίτημα για να γνωστοποιηθεί το πιστοποιητικό πυρασφάλειας του κτιρίου και απείλησε με μήνυση κατά παντός υπευθύνου για έκθεση πολιτών σε κίνδυνο. Μάλιστα, επιζώσα του δυστυχήματος λιποθύμησε λίγο πριν την τελική διακοπή της δίκης.
Τελικά, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων εκφώνησε πέντε κατηγορούμενους και διέκοψε υπό τις έντονες επευφημίες γονιών, συγγενών, επιζώντων και απλών πολιτών. Από τους 36 κατηγορούμενους στην διαδικασία παρέστησαν μόνο τρεις και συγκεκριμένα, ο πρώην πρόεδρος του ΟΣΕ, Σπύρος Πατέρας, ο πρώην διευθυντής της Διεύθυνσης Σιδηροδρομικών Συστημάτων, Κωνσταντίνος Μουρουδέλης και ο πρώην επιθεωρητής Διοίκησης του ΟΣΕ στη Λάρισα, Δημήτρης Νικολάου.
Η έδρα ζήτησε κάποια στιγμή ανάμεσα στις πολλές διακοπές συγνώμη για το πρόβλημα, εξηγώντας ότι όλα όσα γίνονται είναι πρωτόγνωρα.
Συλλαλητήριο
Το παρών στη Λάρισα έδωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας και από τη Νέα Αριστερά ο Νάσος Ηλιόπουλος.
Έξω από την περίφραξη του κτιρίου φοιτητές, εργαζόμενοι και μέλη συλλογικοτήτων διαδήλωναν καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας με συνθήματα κατά της συγκάλυψης.
Χωρίς να σταματήσουν στιγμή να φωνάζουν συνθήματα οι διαδηλωτές ζήτησαν δικαίωση για τα θύματα και Δικαιοσύνη. Και έγραψαν με κόκκινη μπογιά έξω από την περίφραξη, στον χώρο του Πανεπιστημίου τα ονόματα των 57 θυμάτων…
