Ενας 19χρονος  νεκρός και δύο τραυματίες  , είναι ο τραγικός απολογισμός εκτροπής Ι.Χ.Ε  οχήματος   που σημειώθηκε  τα ξημερώματα λίγα λεπτά μετά τις 03.00 ,επι της Εθνικής Αντιστάσεως στον Κατσικά ,στο ύψος της Γαλακτοκομικής Σχολής ,με επιβάτες του οχήματος  τρία νέα παιδιά απο τα Ιωάννινα…. Ο  οδηγός του αυτοκινήτου ,υπο αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες ,έχασε τον έλεγχο του οχήματός  του ,εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε με σφοδρότητα σε κολώνα  έμπροσθεν της Γαλακτοκομικής Σχολής .. Στο όχημα επέβαιναν ένας  ακόμη 19χρονος που νοσηλεύεται στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας διασωληνωμένος σε κρίσιμη κατάσταση και ο 21χρονος οδηγός  που διακομίσθηκε  και αυτός τραυματισμένος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο  Ιωαννίνων ,ενώ   σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες δεν   κινδυνεύει η ζωή του . Στο σημείο έσπευσαν 2 οχήματα της Π.Υ με 6 άνδρες ,ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ και κλιμάκιο της Τροχαίας Ιωαννίνων . Τα ακριβή αίτια  και τις συνθήκες του τροχαίου  δυστυχήματος ερευνά το Τμήμα Τροχαίας Ιωαννίνων.

  Κάθε χρόνο και χειρότερη διαπιστώνεται η κατάσταση στην ακριτική Ήπειρο. Ο πληθυσμός φθίνει και την κατάσταση πλέον δεν αλλάζει θεαματικά, ούτε η επιστροφή εκείνων που έφυγαν για τα αστικά κέντρα για να περάσουν το δύσκολο χειμώνα κοντά στα παιδιά τους ή και κοντά στα νοσοκομεία. Κι αυτό κάθε άλλο παρά σχήμα λόγου είναι, γιατί μια από τις σημαντικότερες αιτίες που αναγκάζει τους ηλικιωμένους των απομακρυσμένων χωριών να «ξεσπιτωθούν» είναι η έλλειψη φροντίδας υγείας και η ταχεία πρόσβασης στα νοσοκομεία. Οι δομές υγείας, είτε ακόμη και σε επίπεδο αγροτικού ιατρού, είναι μια από εκείνες που το κράτος φρόντισε να τη στερήσει από την ύπαιθρο και τους κατοίκους της. Κι αυτό μάλιστα όταν ο πληθυσμός των ακριτικών μας χωριών όχι μόνο φθίνει, αλλά στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι γερασμένος. Κι όπως χαρακτηριστικά έλεγε κάτοικος ενός ορεινού και ακριτικού χωριού με ελάχιστο πλέον πληθυσμό, κάθε φορά που χτυπάει πένθιμα η καμπάνα, ξέρουμε ότι κλείνει οριστικά και αμετάκλητα και ένα σπίτι. Ελάχιστοι οι μόνιμοι! Το πρόβλημα της ερήμωσης είναι έντονο στα περισσότερα χωριά της Ηπείρου και παίρνει τραγικές διαστάσεις στα ακριτικά. Το χειμώνα είναι στοίχημα αν διαμένουν σε αυτά το 20% των όσων έχουν απογραφεί, με το ποσοστό να φθάνει περίπου στο 40 με 50% για τους καλοκαιρινούς μήνες. Ενδεικτικό της κατάστασης που διαμορφώνεται είναι τα στοιχεία που έρχονται από τα χωριά του Δήμου Φιλιατών. Τριάντα από τα 48 χωριά της επαρχίας, το χειμώνα είχαν κάτω από 50 μόνιμους κατοίκους, ενώ ακόμη και στους Φιλιάτες από τους 2.330 που είχαν απογραφεί το 2011, σήμερα σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ο αριθμός τους έπεσε κάτω από τους 1.900. Ακόμη πιο τραγική είναι η εικόνα στις ακριτικές περιοχές Κόνιτσας και Πωγωνίου, αλλά και στο Ζαγόρι, στις οποίες εκτός των μεγάλων οικισμών, τα υπόλοιπα χωριά «ψυχορραγούν», έχοντας ορισμένα ακόμη και μονοψήφιο αριθμό κατοίκων, ενώ το χειμώνα υπήρξαν και περιπτώσεις που κατά περιόδους δεν κατοικούσε κανένας. Το κράτος σήμανε υποχώρηση! Σήμερα έχουν φθάσει στο έσχατο όριο. Για πολλούς οικισμούς δεν υπάρχει πλέον ελπίδα αναστροφής της φθίνουσας πορείας. Σε αυτό βέβαια συμβάλει και το επίσημο κράτος, που εδώ και χρόνια φρόντισε να απογυμνώσει την ύπαιθρο σταδιακά από υπηρεσίες. Έκλεισαν σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες, εφορίες, τράπεζες, ενώ ναοί και μοναστήρια υπολειτουργούν.  Κάθε ένα από αυτά που έκλεινε, στερούσε και μια εστία ζωής στην ύπαιθρο. Βασιλεύει η ανασφάλεια Τελευταίο «αποκούμπι» ήταν ο Στρατός και η Αστυνομία. Οι στρατιωτικές μονάδες αποσύρθηκαν και όσες έμειναν μαζί με τα φυλάκιά τους, είναι περιορισμένης δύναμης. Η Αστυνομία σταδιακά άρχισε και αυτή να μειώνει τις δυνάμεις της και να εντείνεται έτσι το κλίμα ανασφάλειας στα παραμεθόρια χωριά, που είναι η δεύτερη στη σειρά αιτία, που «διώχνει» κόσμο προς τα αστικά κέντρα. Οι περιπολίες που γίνονται δεν αντικαθιστούν και δεν αναπληρώνουν τις μόνιμες μονάδες αστυνόμευσης, ακόμη και τους παλιούς αστυνομικούς σταθμούς. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όσων υπηρετούν στα σύνορα, τα κενά στη φύλαξη που δημιουργήθηκαν από τις μετακινήσεις αστυνομικών και συνοριακών στο κέντρο δεν καλύπτονται. Αυτό άλλωστε το έχουν αντιληφθεί οι Αλβανοί που όλο και ανακαλύπτουν διόδους εισόδου και μετακίνησης προς το εσωτερικό της χώρας, το ανακαλύπτουν τώρα και οι Αφρικανοί και Ασιάτες μετανάστες και πρόσφυγες που αναζητούν τρόπους και δρόμους διαφυγής προς την Αλβανία, ώστε στη συνέχεια να καταλήξουν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Έρημη εθνική οδός Η ερημιά σε πληγώνει, θα πει στον «Πρωινό Λόγο» ένας άλλος κάτοικος του ακριτικού Πωγωνίου, που μετακινείται συχνά για επαγγελματικούς λόγους προς Γιάννενα. «Υπάρχουν βράδια που ολόκληρη η Εθνική οδός Ιωαννίνων- Κακαβιάς, είναι αποκλειστικά δική σου. Αν μάλιστα είναι και λίγο άσχημος ο καιρός, είναι συχνό το φαινόμενο να μη συναντάς άλλο αυτοκίνητο στη διαδρομή σου», πρόσθεσε. «Σωσίβιο» από την «Κιβωτό» Στην απαισιόδοξη εικόνα της ερημωμένης περιφέρειας, νότα αισιοδοξίας προσφέρει η λειτουργία της «Κιβωτού» σε Πωγωνιανή και Κόνιτσα, που τις μετακινήσεις και τις φιλοξενίες παιδιών δίνει ζωή στις δύο περιοχές. Το τελευταίο διάστημα συζητείται η αύξηση των φιλοξενούμενων στις δομές, με την προσθήκη ασυνόδευτων παιδιών μεταναστών.  Οι φιλόξενοι κάτοικοι είναι έτοιμοι να ανοίξουν και σε αυτά τις αγκαλιές τους. Ωστόσο το παράπονο που εκφράζουν είναι η έλλειψη μέριμνας για τους ηλικιωμένους που παραμένουν στα χωριά της περιοχής και οι οποίοι στερούνται της οικογενειακής θαλπωρής, είτε έχοντας ταξιδεμένα παιδιά και δεν θέλουν να τα ακολουθήσουν μένοντας πιστοί στα πάτρια εδάφη, είτε έχουν απομείνει μόνοι στην κοινωνία. Αν δεν υπάρξει μέριμνα, τότε και οι τελευταίοι των «Μοϊκανών» θα εγκαταλείψουν τα ακριτικά χωριά, οδηγώντας τα σε πλήρη ερήμωση…     ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ

    Αγνοεί επιδεικτικά τους εγκατεστημένους στη ΒΙΠΕ Πρέβεζας η Δημοτική Αρχή, παρά τις επιστολές που έχει λάβει κατά καιρούς για το χρόνιο πρόβλημα των Ρομά στην περιοχή. Καμία απάντηση, καμία πρόταση, κανένας σχεδιασμός! Ουκ ολίγες φορές αναδείξαμε το θέμα, με αφορμή είτε επεισόδια που βίωσαν συμπολίτες οι οποίοι τόλμησαν να διασχίσουν τον δρόμο – άβατο δίπλα στον οικισμό/γκέτο, είτε μετά από κλοπές και βανδαλισμούς σε επιχειρήσεις που αγωνίζονται μέσα στην κρίση να τα φέρουν βόλτα. Ο Δήμος κλείνει τα μάτια στην υποβάθμιση της Βιομηχανικής Περιοχής αποποιούμενος ευθυνών για ό, τι συμβαίνει. Μόνιμη δικαιολογία των ιθυνόντων είναι η ανεύρεση τοποθεσίας για την μετεγκατάσταση των Ρομά. Σύμφωνα με πληροφορίες, 25 περίπου Ρομά βρίσκονται στον οικισμό, κάποιες ημέρες διπλασιάζονται, κάποιες είναι λιγότεροι, κάτι που εξαρτάται από τις επισκέψεις «συγγενών» ή «φίλων» ή «συνεργατών» από άλλες πόλεις της Ελλάδας. Πάντα βάσει πληροφοριών, οι επισκέψεις Ρομά άλλων πόλεων στην ΒΙΠΕ έχεις ως επακόλουθο τις «επιδρομές» σε κατοικίες εντός ή εκτός Πρέβεζας. «Έρχονται, χτυπούν και φεύγουν» λένε επιχειρηματίες στην Τ.Φ.   Εγείρεται το ερώτημα, τι γίνεται με τις συλλήψεις Ρομά από την Αστυνομία κάθε τόσο; Οι συλληφθέντες καταλήγουν στο κελί ή  επιστρέφουν στην ελευθερία. Ποιά η αιτία; Μήπως αυτοί που συλλαμβάνονται να βανδαλίζουν επιχειρήσεις, τις περισσότερες φορές «τυχαία» είναι ανήλικοι; Μήπως οι γονείς τους ξέρουν απ’ έξω τη νομοθεσία και έτσι δρουν εκμεταλλευόμενοι τα παράθυρα του νόμου; Άρα συμπεραίνουμε ότι ο νόμος έχει σοβαρά κενά… Εάν πραγματικά ήθελε ο Δήμος Πρέβεζας, θα μπορούσε αύριο το πρωί να δώσει οριστική λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι εγκατεστημένοι της ΒΙΠΕ. Θέλει όμως; Εκτός από την δικαιολογία της ανεύρεσης τόπου μετεγκατάστασης των Ρομά, χρησιμοποιείται και ο όρος «κοινωνικό πρόβλημα», λες και οι συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό είναι ανθρώπινες και θα πρέπει να δώσουμε τόπο στην οργή και να μην αντιδρούμε για ανθρωπιστικούς λόγους… Εάν αυτό δεν λέγεται υποκρισία, τότε πως λέγεται; Ποιόν κοροϊδεύετε; Ας αφήσουν οι αιρετοί μας στην άκρη όποιες δακρύβρεχτες δικαιολογίες και να τολμήσουν επιτέλους να δώσουν λύσεις, προκειμένου να αναβαθμιστεί η Βιομηχανική Περιοχή της Πρέβεζας αλλά και να γλυτώσουν μια και καλή οι επιχειρηματίες από αυτόν τον χρόνιο βραχνά. Ευθύνη βέβαια δεν φέρει μόνο η σημερινή Δημοτική Αρχή, αλλά όλες όσες αυτά τα χρόνια επιτρέπουν με τη στάση τους να διογκώνεται το πρόβλημα. Η κριτική όμως ασκείται σε όσους σήμερα διαχειρίζονται την κατάσταση και αυτοί είναι υποχρεωμένοι να δώσουν λύση. Δεν αποτελεί δικαιολογία πλέον τί έκαναν ή τί δεν έκαναν οι προηγούμενοι. Φοβούνται κάποιον οι αρμόδιοι; Υπάρχει πολιτικό κόστος; Οι πολίτες αναρωτιούνται τελικά εάν πίσω από τη διαιώνιση αυτή της άθλιας κατάστασης, κρύβονται κάποια μεγάλα ή μικρά συμφέροντα. Για ποιό λόγο οι εγκατεστημένοι στη ΒΙΠΕ να στηρίξουν στις επόμενες Δημοτικές Εκλογές τον Χρήστο Μπαίλη, εάν είναι υποψήφιος; Υπάρχει κάποιος από όσους προαλείφονται για την θέση του Δημάρχου που θα καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση για το θέμα; Νομίζετε ότι οι Πρεβεζάνοι θα ψηφίσουν αβίαστα όποιον φωτογραφίζεται με μεγαλοσχήμονες; Τελείωσε η εποχή της φωτογραφίας στην Πρέβεζα και πλέον ο έλεγχος και η κριτική πρέπει να είναι ιδιαίτερα αυστηροί για το συμφέρον του τόπου. Στο απυρόβλητο βέβαια δεν βρίσκονται και οι δυο Βουλευτές του Νομού μας,  που ετοιμάζονται να ζητήσουν την ψήφο. Μιλούν για ανάπτυξη, αλλά γενικά και αόριστα. Η Βιομηχανική Περιοχή θα μπορούσε να αποτελέσει κοιτίδα ανάπτυξης στην Πρέβεζα ή θα παραμείνει στο περιθώριο; Ας απαντήσουν στους πολίτες.     ΤΟΠΙΚΗ ΦΩΝΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ