Η επιστημονική συντάκτρια του Dnews εκπαιδεύτηκε στις Πρώτες Βοήθειες και την Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση και μεταφέρει την εμπειρία της.
«Βρίσκομαι στο μετρό, στον σταθμό του Συντάγματος. Ένας άνδρας περίπου 45 ετών πιάνει ξαφνικά το στήθος του και καταρρέει μπροστά μου. Ξέρω ότι κοντά στα εκδοτήρια υπάρχει απινιδωτής. Ελέγχω για την ασφάλειά μου και πλησιάζω…»
Κάπως έτσι με αυτό το υποθετικό σενάριο ξεκίνησε η εκπαίδευσή μου στις Πρώτες Βοήθειες και την Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ) από την ανθρωπιστική οργάνωση KIDS SAVE LIVES.
Δεν ήταν μια ακόμη θεωρητική παρουσίαση. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά βρέθηκα να πρωταγωνιστώ σε ένα πραγματικό περιστατικό.
Ένα περιστατικό που θα μπορούσε να συμβεί τώρα μπροστά μου, στον δρόμο, στη δουλειά, στο μετρό ή ακόμα και στο σπίτι μου…
Ήρθα για να μάθω…
Κυριακή του Ιουνίου βρίσκομαι ακριβώς στις 10:00 το πρωί στη Λεόντειο Σχολή της Νέας Σμύρνης μαζί με άλλους 49 πολίτες κάθε ηλικίας. Κάποιοι είναι γονείς, άλλοι εκπαιδευτικοί, φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι ή συνταξιούχοι. Όλοι όμως έχουμε έναν κοινό λόγο παρουσίας, θέλουμε να μάθουμε τι πρέπει να κάνουμε όταν κάποιος άνθρωπος χρειαστεί βοήθεια και κάθε δευτερόλεπτο μετράει.
«Είμαι γονιός και έχω την ανησυχία να μπορώ να βοηθήσω αν χρειαστεί τα παιδιά μου ή κάποιον άγνωστο», μου λέει η Μυρτώ Λ.
Αντίστοιχα, η γυμνάστρια Θεοφανία Μ. έχει έρθει με τον σύντροφό της να παρακολουθήσουν μαζί την εκπαίδευση για επαγγελματικούς λόγους, ενώ η ιατρός Μαρία Π. έχει έρθει από την Ελευσίνα και με τα τρία της παιδιά ηλικίας από 18-13 ετών για να «μάθουν», όπως μου λέει, «όλοι μαζί».
Ιδιαίτερη αίσθηση μας κάνει η παρουσία μιας κοπέλας από την Ιαπωνία, της Sakura, την οποία σπεύδει να μας συστήσει η επικεφαλής της εκπαίδευσης Χαρά Λ. που μαζί με την Ελένη Π. μας υποδέχονται στο αμφιθέατρο. Η Sakura όπως πληροφορούμαστε βρίσκεται στην Ελλάδα ως υποψήφια διδάκτορας Ιατρικής και έχει έρθει απλά για να παρακολουθήσει την εκπαίδευση και να μεταφέρει τη ιδέα στα σχολεία της χώρας της.
Στα χέρια μου ενώ συνομιλώ με τους υπόλοιπους εκπαιδευόμενους κρατώ ένα έντυπο με το πρόγραμμα της εκπαίδευσης που μεταξύ άλλων γράφει: «Εδώ θα μάθεις να σώζεις ζωές».
Ομολογώ ότι δυσπιστώ λίγο.
Όμως έξι ώρες αργότερα έχω αλλάξει γνώμη.
Εξάωρη εκπαίδευση…
Η εκπαίδευση ξεκινάει από το αμφιθέατρο με τη θεωρία για τη βασική υποστήριξη της ζωής (BLS), με επίδειξη σε ρεαλιστικό χρόνο και ανάλυση. Οι εκπαιδευτές και οι εκπαιδεύτριες, οι οποίοι είναι όλοι εθελοντές/ριες (κάποιοι και κάποιες από τους συνολικά 600 της οργάνωσης) νεαρής ηλικίας, φοιτητές και μαθητές λυκείου-κάποιοι έχουν μόλις δώσει Πανελλήνιες- μας παρουσιάζουν βήμα-βήμα τι πρέπει να κάνει ένας πολίτης όταν βρεθεί μπροστά σε ένα άτομο που έχει καταρρεύσει.
Για πρώτη φορά συνειδητοποιώ πόσο κρίσιμα είναι τα πρώτα λεπτά μέχρι να φτάσει το ΕΚΑΒ.
Μαθαίνω ότι σε μια καρδιακή ανακοπή οι πιθανότητες επιβίωσης μειώνονται δραματικά όσο περνά ο χρόνος χωρίς ΚΑΡΠΑ και απινίδωση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα ότι το μόνο που μπορούσε να κάνει ένας πολίτης σε τέτοιες περιπτώσεις ήταν να καλέσει ασθενοφόρο. Τελικά, ανακαλύπτω ότι η παρουσία ενός εκπαιδευμένου πολίτη μπορεί να αποδειχθεί από καθοριστική έως σωτήρια.
Το πιο σημαντικό κομμάτι, όμως, είναι η 4ωρη πρακτική εξάσκηση που ακολουθεί αφού έχουμε ήδη χωριστεί σε δέκα πενταμελή γκρουπ.
Μπροστά μου έχω ένα πρόπλασμα. Για πρώτη φορά υπό την καθοδήγηση της Σοφίας και της Αριάδνης δοκιμάζω να κάνω θωρακικές συμπιέσεις, να ελέγξω αναπνοή, να ακολουθήσω το πρωτόκολλο της ΚΑΡΠΑ και να χρησιμοποιήσω έναν αυτόματο εξωτερικό απινιδωτή.
Δεν βρίσκω εύκολα το σωστό σημείο πίεσης στο στήθος. Δεν βάζω αρκετή δύναμη. Αγχώνομαι πολύ! Τη δεύτερη και την τρίτη φορά τα πηγαίνω καλύτερα.
Λίγο αργότερα καταρρίπτω και τον μύθο που είχα στο μυαλό μου ότι ο απινιδωτής είναι μια πολύπλοκη συσκευή που μόνο οι επαγγελματίες υγείας μπορούν να χειριστούν.
Η πραγματικότητα είναι ακριβώς η αντίθετη. Η συσκευή δίνει φωνητικές οδηγίες βήμα προς βήμα και καθοδηγεί τον χρήστη σε όλη τη διαδικασία. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μη φοβηθείς να δράσεις.
Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης μαθαίνουμε επίσης πώς αντιμετωπίζονται περιστατικά πνιγμονής, λιποθυμίας, σοβαρής αιμορραγίας και άλλων επειγόντων καταστάσεων που μπορούν να συμβούν στην καθημερινότητα.
Η φιλοσοφία πίσω από όλη την προσπάθεια…
Αυτό που μου κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση δεν είναι μόνο οι γνώσεις που απέκτησα, αλλά η φιλοσοφία πίσω από όλη την προσπάθεια.
Το KSL είναι μία Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση που ιδρύθηκε με στόχο τη δωρεάν εκπαίδευση παιδιών, εφήβων και ενηλίκων στην Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση και τις Πρώτες Βοήθειες γενικότερα. Τα προγράμματα του KSL τελούν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού και του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και έχουν την υποστήριξη του Πρωθυπουργού.
Το KIDS SAVE LIVES δεν εκπαιδεύει απλώς πολίτες. Δημιουργεί μια κοινότητα ανθρώπων που είναι έτοιμοι να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους.
Σήμερα περισσότεροι από 660.000 μαθητές, εκπαιδευτικοί και πολίτες σε 5000 σχολεία έχουν εκπαιδευτεί στην ΚΑΡΠΑ και περίπου 40 συνάνθρωποί μας έχουν σωθεί.
Η ανθρωπιστική οργάνωση δραστηριοποιείται παράλληλα στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών που εκμηδενίζουν χρόνο και αποστάσεις. Η ομάδα πιστώνεται τη δημιουργία του πρώτου Εθνικού Χάρτη των 3700 απινιδωτών, μέσα στον οποίο μπορεί να δει κάποιος που βρίσκεται ο κοντινότερος απινιδωτής, αλλά και την ανάπτυξη του app αντιμετώπισης επειγόντων περιστατικών με την ονομασία iSAVELIVES. Μέσω της εφαρμογής χιλιάδες πολίτες μπορούν να ενημερωθούν για επείγοντα περιστατικά και να προσφέρουν βοήθεια μέχρι να φτάσουν οι διασώστες.
Φεύγοντας από την εκπαίδευση ένιωσα ότι δεν είχα απλώς παρακολουθήσει ένα σεμινάριο. Είχα αποκτήσει μια δεξιότητα ζωής.
Ωστόσο, ελπίζω να μη χρειαστεί ποτέ να εφαρμόσω όσα έμαθα.
Αν όμως κάποια μέρα βρεθώ μπροστά σε έναν άνθρωπο που καταρρέει στον δρόμο, στο γήπεδο, στην παραλία ή στο μετρό, δεν θα είμαι πλέον ένας αμήχανος θεατής.
Θα ξέρω τι να κάνω.
Και ίσως αυτή η γνώση να είναι αρκετή για να δώσει σε κάποιον μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
«Οι ζωές σώζονται όταν περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν πώς να δράσουν τη σωστή στιγμή», λένε οι άνθρωποι της οργάνωσης
Γι’ αυτό, αν αναρωτιέστε ακόμη εάν αξίζει να εκπαιδευτείτε στις Πρώτες Βοήθειες, σας απαντώ απλά: πηγαίνετε τώρα!
Δεν ξέρετε ποτέ ποια ζωή μπορεί να σώσετε.
Ίσως κάποια μέρα να είναι η ζωή ενός αγνώστου ή η ζωή ενός ανθρώπου που αγαπάτε.
Την επόμενη μέρα έφτασε στο μειλ μου το πιστοποιητικό μου.
Ήμουν και επίσημα διασώστρια!
