Η ψυχολόγος εξηγεί ότι πολλοί άνθρωποι διατηρούν την ελπίδα πως κάποια μέρα οι γονείς τους θα αλλάξουν – μια προσδοκία που, όπως υποστηρίζει, μπορεί να εμποδίσει την επούλωση των ψυχικών τραυμάτων και να παρατείνει τη συναισθηματική οδύνη.
Το να αποδεχτεί κάποιος ότι οι γονείς του δεν μπορούν να του προσφέρουν αυτό που είχε ανάγκη επί χρόνια είναι μία από τις πιο δύσκολες συναισθηματικές διεργασίες. Πάνω σε αυτή την πραγματικότητα εστιάζει η ψυχολόγος Αλίσια Γκονθάλεθ, η οποία υποστηρίζει ότι, πριν μπορέσει κάποιος να συνυπάρξει πιο ήρεμα με τους γονείς του, χρειάζεται πρώτα να πενθήσει τον γονέα που ποτέ δεν είχε.
Σε μια παρέμβασή της που δημοσιεύθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ειδικός εξηγεί ότι πολλοί άνθρωποι διατηρούν, συνειδητά ή ασυνείδητα, την ελπίδα πως κάποια μέρα ο πατέρας ή η μητέρα τους θα αλλάξει και θα γίνει ο άνθρωπος που πάντα επιθυμούσαν να έχουν δίπλα τους. Ωστόσο, αυτή η προσδοκία μπορεί να τροφοδοτεί τη δυστυχία…
«Θα είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτείς τον πατέρα ή τη μητέρα σου, αν πρώτα δεν πενθήσεις αυτόν που ποτέ δεν θα γίνει, τον γονέα που θα ήθελες να είχες αλλά δεν είχες», αναφέρει η Γκονθάλεθ.
Το πένθος για έναν γονέα που είναι ακόμη ζωντανός
Η ψυχολόγος εξηγεί ότι αυτό το είδος πένθους δεν σχετίζεται με τον φυσικό θάνατο ενός ανθρώπου, αλλά με την απώλεια μιας προσδοκίας. Πρόκειται για την αποδοχή ότι η μορφή στήριξης, προστασίας ή στοργής που είχε ανάγκη κάποιος στην παιδική ηλικία-ή ακόμη και ως ενήλικας – πιθανότατα δεν θα υπάρξει ποτέ.
«Χρειάζομαι έναν πατέρα, χρειάζομαι μια μητέρα, αλλά όχι τον δικό μου», συνοψίζει, περιγράφοντας ένα συναίσθημα που θεωρεί πολύ πιο συνηθισμένο απ’ όσο πιστεύουμε.
Αυτό το κενό, προσθέτει, μεταφράζεται συχνά σεαίσθημα μοναξιάς ή συναισθηματικής ορφάνιας, ακόμη και αν οι δύο γονείς είναι ζωντανοί και παρόντες στην καθημερινή ζωή.
Η ελπίδα ότι κάποια μέρα θα αλλάξουν
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην εξέλιξη, σύμφωνα με την Αλίσια Γκονθάλεθ, είναι η μόνιμη προσδοκία ότι κάποια στιγμή κάτι θα συμβεί και θα αλλάξει η σχέση με τους γονείς.
Η ειδικός εξηγεί ότι κάθε φορά που κάποιος πλησιάζει ξανά τον πατέρα ή τη μητέρα του, μπορεί να αναδύεται η επιθυμία να συμβεί «εκείνο το θαύμα» που θα τον κάνει επιτέλους να συμπεριφερθεί σύμφωνα με τις ανάγκες του.
Ωστόσο, αυτή η μεταμόρφωση μπορεί να μη συμβεί ποτέ.
«Είναι πολύ πιθανό ο πατέρας ή η μητέρα που επιθυμείς να μην υπάρξει ποτέ», σημειώνει.
Η αποδοχή αυτής της πιθανότητας είναι επώδυνη, αλλά μπορεί να αποτελέσει το πρώτο βήμα για να μην υπάρχουν προσδοκίες για μια αλλαγή που πιθανόν να μην έρθει ποτέ.
Η αποδοχή της πραγματικότητας μειώνει τον θυμό
Η ειδικός επισημαίνει ότι μόνο μετά από αυτή τη διαδικασία γίνεται ευκολότερο να διατηρήσει κάποιος σχέση με τους γονείς του, χωρίς κάθε συνάντηση μαζί τους να συνοδεύεται από θυμό ή έντονο ψυχικό πόνο.
«Μόνο έτσι – και εφόσον το επιλέξεις – θα μπορέσεις να διατηρήσεις αυτή την παρουσία στη ζωή σου χωρίς να νιώθεις τόσο πολύ θυμό ή τόσο βαθύ πόνο», καταλήγει.
Με πληροφορίες από elconfidencial.com
