Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί καταλήγει να ζει μακριά από τους γονείς του.
Όταν οι γονείς μεγαλώνουν, η απόσταση που χωρίζει τα παιδιά τους από το πατρικό σπίτι συχνά αποκτά διαφορετική σημασία. Εκείνος που ζει κοντά θεωρείται πολλές φορές το παιδί που «είναι εκεί», ενώ εκείνος που μετακόμισε σε άλλη πόλη ή χώρα μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως περισσότερο αποστασιοποιημένος. Η ψυχολογία των οικογενειακών σχέσεων, όμως, δείχνει ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα.
Η γεωγραφική απόσταση δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη συναισθηματική απόσταση. Ένα ενήλικο παιδί μπορεί να βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά και παρ’ όλα αυτά να διατηρεί στενή σχέση με τους γονείς του, να επικοινωνεί συστηματικά μαζί τους και να συμμετέχει ενεργά στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή και την υγεία τους.
Αντίστοιχα, η φυσική εγγύτητα δεν εγγυάται από μόνη της μια ουσιαστική σχέση.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί καταλήγει να ζει μακριά από τους γονείς του. Σπουδές, επαγγελματικές ευκαιρίες, οικονομικές συνθήκες, ένας γάμος ή η δημιουργία της δικής του οικογένειας μπορούν να καθορίσουν τον τόπο κατοικίας του. Η επιλογή αυτή δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη ένδειξη αδιαφορίας ή απόρριψης.
Στις οικογένειες με ηλικιωμένους γονείς εμφανίζεται συχνά και ένα ακόμη φαινόμενο: το παιδί που μένει πιο κοντά αναλαμβάνει μεγαλύτερο μέρος της πρακτικής φροντίδας. Είναι εκείνο που μπορεί να συνοδεύσει έναν γονέα στον γιατρό, να αγοράσει φάρμακα ή να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο περιστατικό.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει ανισορροπίες μεταξύ των αδελφών. Εκείνος που βρίσκεται κοντά ενδέχεται να αισθανθεί ότι σηκώνει δυσανάλογο βάρος, ενώ το παιδί που ζει μακριά μπορεί να βιώνει ενοχές επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει με τον ίδιο τρόπο.
Η φροντίδα, ωστόσο, δεν εκφράζεται μόνο με τη φυσική παρουσία. Μπορεί να περιλαμβάνει καθημερινά τηλεφωνήματα, οικονομική βοήθεια, οργάνωση ιατρικών ραντεβού από απόσταση, συχνές επισκέψεις ή την ανάληψη σημαντικών αποφάσεων.
Παράλληλα, η μετακόμιση μακριά από την οικογένεια αποτελεί συχνά μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας ανεξαρτητοποίησης. Η δημιουργία μιας αυτόνομης ζωής δεν σημαίνει απαραίτητα αποδυνάμωση του δεσμού με τους γονείς.
Ακόμη και μέσα στην ίδια οικογένεια, άλλωστε, κάθε παιδί μπορεί να έχει διαφορετικό τρόπο να δείχνει ενδιαφέρον και αγάπη. Γι’ αυτό και η ποιότητα μιας σχέσης δύσκολα μπορεί να μετρηθεί σε χιλιόμετρα.
Πηγή bolde.com
