Υπάρχουν στιγμές που ένας τόπος μοιάζει να χάνει τον βηματισμό του. Στο Φανάρι και σε ολόκληρο τον Δήμο Πάργας, οι τελευταίες ημέρες κύλησαν βαριά. Δύο νέοι άνθρωποι έφυγαν από τη ζωή μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και η κοινωνία ακόμη παλεύει να το συνειδητοποιήσει.

Πρώτα ήρθε ο αιφνίδιος χαμός της 41χρονης Ελένης.

Η είδηση διαδόθηκε αθόρυβα, σχεδόν ψιθυριστά, όπως συμβαίνει όταν κανείς δεν θέλει να πιστέψει αυτό που ακούει. Μια μητέρα, μια φίλη, μια γυναίκα με ουσιαστική παρουσία στον τόπο της, δεν ήταν πια εδώ. Στο Φανάρι, οι ρυθμοί έπεσαν απότομα. Οι κουβέντες κόπηκαν στη μέση και τα βλέμματα γέμισαν απορίες που δεν βρίσκουν απαντήσεις.

Το τελευταίο αντίο στην Ελένη ειπώθηκε μέσα σε βαθιά συγκίνηση. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με σιωπή, αγκαλιές και δάκρυα. Γιατί όταν φεύγει ένας άνθρωπος τόσο ξαφνικά, ο πόνος δεν χρειάζεται περιγραφές.

Και πριν προλάβει να καταλαγιάσει αυτή η απώλεια, ήρθε το δεύτερο χτύπημα.

Στον δρόμο Μεσοπόταμου – Καστρίου, ο 42χρονος Γιάννης έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα, όταν το όχημά του εξετράπη της πορείας του και κατέληξε σε αρδευτικό κανάλι.

Ο Γιάννης ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που ανήκουν στον τόπο τους. Παρών στην καθημερινότητα, γνωστός σε όλους, με μια καλημέρα και μια κουβέντα που δεν περνούσαν απαρατήρητες. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε νέο κύμα σοκ. Αυτή τη φορά, πιο βαρύ. Γιατί ο πόνος δεν είχε προλάβει να φύγει.

Σήμερα, το Φανάρι, και συνολικά ο Δήμος Πάργας βιώνουν μια σιωπηλή δοκιμασία. Κυριαρχεί η αίσθηση ότι μέσα σε λίγες ημέρες χάθηκαν δύο κομμάτια της ίδιας κοινωνίας. Δύο ζωές που μέχρι χθες κινούνταν στους ίδιους δρόμους, αντάλλασσαν καλημέρες, σχεδίαζαν το αύριο.

Δύο οικογένειες βιώνουν τον απόλυτο πόνο. Και ένας ολόκληρος τόπος στέκεται δίπλα τους, προσπαθώντας να μετατρέψει τη θλίψη σε μνήμη. Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν. Αφήνουν πίσω τους ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα. Όμως το αποτύπωμά τους μένει για πάντα!