Το ζήτημα της συνεχιζόμενης αναστολής λειτουργίας του στρατιωτικού φυλακίου στις Δρυμάδες έχει λάβει διαστάσεις που ξεπερνούν τα όρια της τοπικής επικαιρότητας, θίγοντας άμεσα το αίσθημα ασφάλειας στην ευαίσθητη μεθόριο. Παρά τις πρόσφατες διαβεβαιώσεις του Περιφερειάρχη κατά το τελευταίο περιφερειακό συμβούλιο, ο οποίος μετέφερε τη θέση της Μεραρχίας πως η μονάδα δεν καταργείται, η πραγματικότητα που αντικρίζει κανείς στην περιοχή παραμένει αποκαρδιωτική.

Η εξαγγελία για μια «εκ περιτροπής» λειτουργία μόλις δύο φορές την εβδομάδα συνιστά αναμφίβολα μια πρωτοφανή στρατιωτική πρακτική, η οποία προκαλεί περισσότερα ερωτηματικά από όσα επιχειρεί να απαντήσει. Στην πράξη, από την περίοδο πριν την έλευση του νέου έτους, το φυλάκιο παραμένει ερμητικά κλειστό και στελεχωμένο από τη σιωπή, δίχως την παραμικρή ένδειξη ανθρώπινης παρουσίας ή επιχειρησιακής ετοιμότητας. Αυτό το ιδιότυπο καθεστώς «μερικής λειτουργίας» αντιμετωπίζεται με έντονη δυσπιστία από την τοπική κοινωνία, καθώς η συσσωρευμένη εμπειρία δεκαετιών υποδεικνύει πως στην ελληνική επικράτεια οτιδήποτε σφραγίζεται προσωρινά, σπάνια οδηγείται στην πλήρη αποκατάσταση.

Οι κάτοικοι των ακριτικών Δρυμάδων παρακολουθούν με έκδηλη ανησυχία τις εξελίξεις, φοβούμενοι πως οι διοικητικοί ελιγμοί και οι καθησυχαστικές ενημερώσεις αποτελούν απλώς το προοίμιο για μια οριστική υποβάθμιση της περιοχής. Η απόσταση ανάμεσα στις επίσημες δηλώσεις και την εικόνα των κλειδωμένων πυλών παραμένει χαώδης, αφήνοντας το κρίσιμο αυτό σημείο της συνοριογραμμής σε μια κατάσταση αβεβαιότητας που απαιτεί άμεσες και ξεκάθαρες λύσεις αντί για θεωρητικούς σχεδιασμούς.