Μια 85χρονη στο απομονωμένο Σούλι δίνει μαθήματα πολιτισμού και προόδου (μην παρεξηγηθεί η λέξη πρόοδος, δεν γράφεται με πολιτική απόχρωση, αλλά έχει την έννοια της εξέλιξης στη ζωή) και μας βάζει τα γυαλιά!
Κάνει ανακύκλωση απορριμμάτων, χωρίς να υπάρχουν κάδοι ανακύκλωσης. Την καταγραφή έκανε ο γνωστός δημοσιογράφος Σταύρος Τζήμας, που κατάγεται από το Σούλι, όπου ζει η μητέρα του και την επισκέπτεται συχνά.
Δεν την κατονομάζει, αλλά το πιθανότερο η πρωταγωνίστρια στην ιστορία αυτή να είναι εκείνη, καθώς η προσωπικότητά της, αν και έζησε δύσκολες καταστάσεις σ’ έναν σκληρό τόπο, σμιλεύτηκε με καλλιέργεια εσωτερική και πολλές ευαισθησίες.
Γράφει, λοιπόν, ο κ. Τζήμας: “Μια 85χρονη αγρότισσα που ζει μόνη σ’ ένα ορεινό χωριό, με ελάχιστους ανθρώπους, στο ιστορικό Σούλι της Ηπείρου.
Η ανακύκλωση αποτελεί μόνιμο μέλημα στην καθημερινότητά της.
Μαζεύει πλαστικά ή γυάλινα μπουκάλια, χαρτοκιβώτια και χαρτικά, τα κλείνει σε πλαστικές σακούλες σκουπιδιών, τα αποθηκεύει, αφού τα πλύνει και τα καθαρίσει, και με την πρώτη ευκαιρία τα στέλνει για ανακύκλωση σε μια απόσταση τριάντα χιλιομέτρων.
Το γεγονός ότι στα πέντε χωριά του οροπεδίου δεν υπάρχει ούτε ένας κάδος ανακύκλωσης δεν αποτελεί για εκείνη εμπόδιο.
Ψάχνει κάποιον κτηνοτρόφο που πρόκειται να μεταβεί με το αγροτικό ημιφορτηγό του στο πλησιέστερο αστικό κέντρο όπου έχει μπλε κάδους και του «φορτώνει» τις σακούλες.
Κάθε φορά που την επισκέπτομαι, φεύγοντας με ρωτάει αν έχω χώρο στο αυτοκίνητο για την ανακύκλωσή της.
Η ίδια αναρωτιέται γιατί οι Αρχές δεν εδέησαν να βάλουν έναν κάδο σε κάθε χωριό, ώστε να μην πετάνε οι άνθρωποι στους νερόλακκους πλαστικά και άλλα ανακυκλώσιμα υλικά, που στη συνέχεια καταλήγουν στον ποταμό Αχέροντα και από εκεί στη θάλασσα.
Όταν μετέφερα, όπως μου ζήτησε, «αρμοδίως» το αίτημά της, η απάντηση ήταν ότι «δεν συμφέρει, γιατί οι ποσότητες δεν είναι μεγάλες».
Η ίδια επιμένει όχι μόνο να ανακυκλώνει, αλλά και να προσπαθεί συνεχώς να πείσει τους συγχωριανούς της ότι με το να ρίχνουν τα σκουπίδια στους χειμάρρους, ειδικά τα πλαστικά, κάνουν κακό στον τόπο τους και εν τέλει ζημιά στον εαυτό τους.
Χαρά στο κουράγιο της”. Να σημειωθεί, μετά την εύστοχη και διδακτική δημόσια παρέμβαση του Σταύρου Τζήμα, ότι πραγματικά της αξίζει ο δημόσιος έπαινος, γιατί, ενώ οι περισσότεροι αδιαφορούμε για την ανακύκλωση, αυτή, που ζει δεκαετίες ολόκληρες μέσα στη φύση, έχει καταλάβει τα προστάγματά της και ανταποκρίνεται με αυθορμητισμό, αλλά και οξυδέρκεια.
Νιώθει ότι η προστασία του περιβάλλοντος, συνεπάγεται βελτίωση της ποιότητας των συνθηκών επιβίωσής της.
katoci.blogspot.com