Ήταν ένα βροχερό πρωινό του Νοεμβρίου του 2016 όταν περνούσα για τελευταία φορά το κατώφλι του γραφείου που βρίσκεται επί της οδού Αραβαντινού.

Ύστερα από μια μικρή αναμονή οδηγήθηκα στα ενδότερα του γραφείου όπου ο επίτιμος με καλοδέχτηκε με την πραότητα και την καλοσύνη που τον διέκρινε πάντα.

Τα σημάδια του χρόνου ήταν έντονα πάνω του ενώ είχε πλέον και δυσκολία στην όραση.

Μπήκα αμέσως στο θέμα
“Πρόεδρε η χώρα δεν πάει καθόλου καλά. Ανησυχώ ιδιαίτερα”

“Η Ελλάδα παιδί μου είναι μικρή χώρα. Όσο εύκολα χαλάει, τόσο εύκολα φτιάχνει” μου απάντησε και συνέχισε “Εγώ δεν ανησυχώ, έχω πίστη σε σάς.

Στην Νέα γενιά. Εσείς θα ξαναφτιαξετε την Ελλάδα όπως την φτιάξαμε και εμείς μετά τον πολεμο”

Του ζήτησα να μου κάνει μια αφιέρωση πάνω σε μια παλαιότερη φωτογραφία μας για να με συνοδεύει στην πολιτική μου διαδρομή

“Με θερμές ευχές για προκοπή και επιτυχία” έγραψε, προσθετωντας την ημερομηνία και την χαρακτηριστική του υπογραφή.

Τον ευχαρίστησα και έφυγα κρατώντας την σφιχτά στο χέρι.

Σήμερα η φωτογραφία αυτή κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και κοσμεί το πολιτικό μου γραφείο για να μου θυμίζει τα τελευταία λόγια του μεγαλύτερου Έλληνα πολιτικού