Σε μια κίνηση που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και καυστικά σχόλια, η Περιφέρεια Ηπείρου επέλεξε να αντιμετωπίσει την παρακμή του οδικού της δικτύου όχι με οργανωμένο σχέδιο συντήρησης, αλλά με την επιστράτευση ενός «εντοπιστή» λακκούβων. Η απευθείας ανάθεση των 57.000 ευρώ για τη δημιουργία μιας πρωτάκουστης ειδικότητας «καταμετρητή φθορών» πυροδότησε μια από τις πιο εκρηκτικές συνεδριάσεις του Περιφερειακού Συμβουλίου, με την αντιπολίτευση να εξαπολύει δριμύτατη επίθεση στην Περιφερειακή Αρχή για θεσμικό κατήφορο και οικονομική σπατάλη. Η επιλογή να πληρωθεί ένας ιδιώτης για να υποδείξει τα αυτονόητα —τις επικίνδυνες παγίδες στο οδόστρωμα— ερμηνεύτηκε ως η απόλυτη ομολογία αποτυχίας και πλήρους απαξίωσης των Τεχνικών Υπηρεσιών της Περιφέρειας.
Η κριτική που ασκήθηκε στον Αλέξανδρο Καχριμάνη δεν περιορίστηκε στο οικονομικό σκέλος, αλλά άγγιξε τον πυρήνα της διοικητικής του επάρκειας. Σύσσωμες οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν τη «γελοιοποίηση» του θεσμού, υπογραμμίζοντας ότι η εφεύρεση ενός εξωτερικού συνεργάτη που θα περιφέρεται σε όλη την Ήπειρο αναζητώντας λακκούβες αποτελεί επικοινωνιακό πυροτέχνημα και όχι ουσιαστική πολιτική. Οι αναφορές σε «ρουσφετολογικές αναθέσεις» και «αστείες μεθοδεύσεις» κυριάρχησαν, με τους συμβούλους να διερωτώνται πώς ένας και μόνο άνθρωπος μπορεί να θεωρείται πιο αποτελεσματικός από τις οργανωμένες υπηρεσίες, τους Δήμους και την κοινή λογική.
Ο Περιφερειάρχης, αμυνόμενος, οχύρωσε την απόφασή του πίσω από το επιχείρημα της υποστελέχωσης, παραδεχόμενος ουσιαστικά ότι η διοίκησή του αδυνατεί να ελέγξει το εθνικό δίκτυο με τα μέσα που διαθέτει. Ωστόσο, το καθημερινό δρομολόγιο που περιέγραψε για τον «εντοπιστή» —μια εξαντλητική διαδρομή εκατοντάδων χιλιομέτρων από την Κακαβιά μέχρι την Πρέβεζα και την Άρτα— προκάλεσε περισσότερη θυμηδία παρά ασφάλεια. Η αντιπολίτευση δεν δίστασε να μιλήσει για έναν «σούπερμαν» της ασφάλτου που επιστρατεύεται για να καλύψει τα κενά μιας πολιτικής που προτιμά τις απευθείας αναθέσεις από τις μόνιμες προσλήψεις και τη θωράκιση των δημόσιων δομών.
Η συγκεκριμένη υπόθεση αναδεικνύει μια βαθιά παθογένεια στον τρόπο που διαχειρίζεται η Περιφέρεια Ηπείρου τους δημόσιους πόρους και την ασφάλεια των πολιτών. Η επιμονή σε μια τέτοια «αστεία» ανάθεση, όπως χαρακτηρίστηκε, την ώρα που το οδικό δίκτυο καταρρέει, θεωρήθηκε προκλητική. Αντί για έναν σοβαρό μηχανισμό αποκατάστασης, οι Ηπειρώτες καλούνται να πληρώσουν 57.000 ευρώ απλώς για να καταγραφεί επίσημα η επικινδυνότητα των δρόμων τους, σε μια διαδικασία που η αντιπολίτευση χαρακτήρισε ως μνημείο κακοδιοίκησης και διοικητικού παραλογισμού.