Μια εικόνα που εκθέτει, μια πραγματικότητα που δεν κρύβεται. Λίγα μόλις 24ωρα μετά τη διεξαγωγή του «1ου Μαραθωνίου Ηπείρου – Βασιλιάς Πύρρος», οι δρόμοι της Άρτας παραμένουν γεμάτοι με πλαστικά μπουκάλια και απορρίμματα, συνθέτοντας ένα σκηνικό εγκατάλειψης και προκλητικής αδιαφορίας.
Η φωτογραφία είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Στην άκρη του δρόμου, δεκάδες πλαστικά μπουκάλια νερού – τα ίδια που χρησιμοποιήθηκαν για την εξυπηρέτηση των αθλητών – παραμένουν πεταμένα, εκτεθειμένα στον ήλιο και στον αέρα. Κανείς δεν φρόντισε να τα περισυλλέξει. Κανείς δεν φρόντισε να προστατεύσει το περιβάλλον που υποτίθεται πως προβάλλεται μέσα από τέτοιες διοργανώσεις.
Και εδώ γεννώνται εύλογα ερωτήματα:
Πού είναι ο Δήμος Αρταίων;
Πού είναι οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης;
Ποιος είχε την ευθύνη για την καθαριότητα μετά το πέρας του αγώνα;
Η σιωπή είναι εκκωφαντική.
Την ίδια στιγμή, ο Δήμος εμφανίζεται να διοργανώνει δράσεις ενημέρωσης για την ανακύκλωση, μιλώντας στα παιδιά για περιβαλλοντική συνείδηση, βιώσιμη ανάπτυξη και υπεύθυνη στάση ζωής. Λόγια σωστά, μηνύματα απαραίτητα. Όμως η πραγματικότητα στους δρόμους της Άρτας έρχεται να τα ακυρώσει με τον πιο ηχηρό τρόπο.
Η ανακύκλωση δεν είναι εκδήλωση. Δεν είναι φωτογραφία. Δεν είναι μια ημερίδα για το θεαθήναι. Είναι πράξη. Είναι ευθύνη. Και κυρίως είναι συνέπεια.
Όταν, λοιπόν, μετά από μια τόσο προβεβλημένη αθλητική διοργάνωση, υπό την αιγίδα του Δήμου, η πόλη μετατρέπεται σε χώρο διάσπαρτων απορριμμάτων, τότε δεν μιλάμε απλώς για αμέλεια. Μιλάμε για αποτυχία.
Ο δήμαρχος Αρταίων, Χριστόφορος Σιαφάκας, οφείλει να δώσει απαντήσεις. Όχι γενικόλογες τοποθετήσεις, αλλά συγκεκριμένες εξηγήσεις. Ποιος είχε την ευθύνη καθαρισμού; Υπήρξε σχεδιασμός; Υπήρξε πρόβλεψη για ανακύκλωση; Ή όλα τελείωσαν με το πέρασμα των δρομέων και τις χειραψίες των επισήμων;
Η Άρτα, ένας τόπος με ιστορία από την Αρχαία Αμβρακία μέχρι σήμερα, δεν αξίζει αυτή την εικόνα. Δεν αξίζει να φιλοξενεί διοργανώσεις που αφήνουν πίσω τους περιβαλλοντικό αποτύπωμα αδιαφορίας.
Ο «Μαραθώνιος Ηπείρου» φιλοδοξεί να γίνει θεσμός. Για να συμβεί αυτό, όμως, χρειάζεται κάτι περισσότερο από συμμετοχές και πανηγυρικά δελτία τύπου. Χρειάζεται οργάνωση, υπευθυνότητα και σεβασμό στον τόπο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι τα μετάλλια. Είναι η εικόνα της πόλης. Και σήμερα, αυτή η εικόνα είναι απογοητευτική.