Αν ”ζούσε” ακόμη και μπορούσε να μιλήσει θα μας έλεγε ασφαλώς με υπερηφάνεια την ιστορία του. Μα πάνε χρόνια τώρα που ”χάθηκε” ο γεροπλάτνος.

Τι να έγινε? Ξεράθηκε? Τον κατέστρεψε ίσως κανένας μανιασμένος κεραυνός η κανένα άσπλαχνο χέρι?

Δεν ξερουμε. Κι’ όμως χάθηκε μια μέρα ο λυγερόκορμος και φουντωτός αυτός γεροπλάτανος , που στον ίσκιο του μπορούσαν να σταλίσουν χίλια γιδοπρόβατα.

Στον ίσκιο αυτού του γεροπλάτανου , αναπαύονταν οι Σουλιώτες όταν κατέβαιναν στα χωριά του Φαναριού για να προμηθευτούν τρόφιμα.

Εκεί στους μεγάλους κλώνους του , κρεμούσαν τα γιαταγάνια τους και τα μπαρουτοκαπνισμένα από το συνεχή πόλεμο όπλα τους και χόρευαν.

Άλλοτε πάλι τραγουδούσαν , τραγούδια όμορφα και εξυμνούσαν την παλικαριά και τα κατορθώματα των προγόνων τους.

Αυτό γινόταν τακτικά από τους Σουλιώτες . Γι’ αυτό οι Τούρκοι και οι Τσάμηδες που βρίσκονταν στη γύρω περιοχή του Φαναριού φοβόντουσαν και δεν πείραζαν τους χριστιανούς.

Αλήθεια! Πόσα και πόσα δεν είδε ο βαθύσκιος αυτός γεροπλάτανος των Μουζακέϊκων στα χρόνια που ”φιλοξενούσε ” και ξεκούραζε με τη δροσιά του , τους σταυραετούς των βουνών του Σουλίου…..!!!!

Επιμέλεια κείμενου: Αγγέλικα Καλλώνη για το Fanaripress.gr

ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ ΔΑΙ ΜΑΘΗΤΑΣ , Πύρρου Στάρα