Η κοινωνία και η καθημερινότητα των πολιτών στην Άρτα δοκιμάζονται καθημερινά από τις ελλείψεις στις βασικές υποδομές, και η αγροτική οδοποιία αποτελεί ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα για την περιοχή μας. Γι’ αυτόν τον λόγο, η πρόσφατη προσπάθεια της δημοτικής αρχής να δημιουργήσει εντυπώσεις γύρω από υποτιθέμενα εκατομμύρια προκάλεσε μεγάλη απογοήτευση όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Όπως αναφέρει το epirusbomb.gr, τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης διέψευσαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις πανηγυρικές ανακοινώσεις του Δήμου Αρταίων.
Λίγες ημέρες πριν, η δημοτική αρχή είχε σπεύσει να θριαμβολογήσει μέσω ενός δελτίου τύπου, στο οποίο ο Δήμαρχος Χριστόφορος Σιαφάκας εμφανιζόταν να έχει εξασφαλίσει μια τεράστια χρηματοδότηση ύψους 1,7 εκατομμυρίων ευρώ.
Η ανακοίνωση συνοδευόταν από μεγάλες υποσχέσεις για συστηματική δουλειά και διεκδίκηση, καθώς και για το ότι κανένα χωριό της Άρτας δεν θα έμενε πίσω. Ωστόσο, ο προσωρινός πίνακας κατάταξης που δημοσιεύθηκε από το Υπουργείο ήρθε να προσγειώσει απότομα τη δημοτική αρχή στην πραγματικότητα της σκληρής διοικητικής διαδικασίας.
Η πραγματικότητα των αριθμών αποδείχθηκε δυστυχώς αμείλικτη για τον τόπο μας. Εγκρίθηκε τελικά μόνο μία πρόταση του Δήμου Αρταίων, η «Βελτίωση πρόσβασης 1», με έναν προϋπολογισμό που φτάνει τις 500.000 ευρώ. Αντίθετα, τρία ολόκληρα έργα, συνολικού ύψους 1,2 εκατομμυρίων ευρώ, κόπηκαν και παρέμειναν στις επιλαχούσες θέσεις εξαιτίας της εξάντλησης των χρημάτων της πρόσκλησης. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι δύο έργα, ύψους 782.000 ευρώ, απορρίφθηκαν οριστικά, καθώς ο φάκελος της Άρτας δεν πληρούσε καν τα απαραίτητα κριτήρια επιλεξιμότητας του Υπουργείου.
Αντί λοιπόν για τα 1,7 εκατομμύρια που είχαν προαναγγελθεί με επικοινωνιακό θόρυβο, η Άρτα παίρνει τελικά μόλις 500 χιλιάδες ευρώ. Τα υπόλοιπα χωριά και οι παραγωγικές περιοχές, που είχαν λάβει τη διαβεβαίωση ότι θα στηριχθούν, μένουν προς το παρόν στη λάσπη και στη σκόνη, περιμένοντας τις επόμενες προσκλήσεις ή τη διαδικασία των ενστάσεων. Στην Ήπειρο, η τοπική επικαιρότητα αναδεικνύει ότι στην πολιτική η βιασύνη είναι κακός σύμβουλος και ότι είναι προτιμότερο να βλέπεις πρώτα το ύφασμα πριν αρχίσεις να ράβεις το κοστούμι.
